Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

W UPAŁY CIERPIĄ TEŻ NASZE WŁOSY!

girl-3420940_1920Słońce, wysoka temperatura, to bezlitośni wrogowie, zarówno dla Twojej skóry, jak i włosów. Musisz się więc przed nimi bronić, inaczej Twoje włosy  wypłowieją, stracą blask, staną się suche, szorstkie, łamliwe  i zaczną nadmiernie wypadać.

Najbardziej zewnętrzna część włosa zbudowana jest z nachodzących na siebie komórek (łusek), których podstawową funkcją jest ochrona włosa przed szkodliwymi czynnikami środowiskowymi oraz przed nadmierną utratą wody. Wysoka temperatura powoduje, iż  łuski się odchylają, odsłaniając  warstwę korową włosa i pozwalając by promienie słoneczne wnikały w jej wnętrze, niszcząc keratynę (białko, z którego zbudowany jest włos).

Na szkodliwe działanie najbardziej podatne są jasne włosy, siwe, a także farbowane, ponieważ zawierają mało barwnika melaniny, który stanowi naturalną ochronę przeciwsłoneczną.

Jak sobie radzić z tym problemem?
Po pierwsze nosić jakiekolwiek okrycie głowy. Stosować kosmetyki z filtrami ( mgiełki, olejki, kremy, maski oraz odżywki). Produkty te oprócz filtrów UV, zawierają również składniki nawilżające i regenerujące, takie jak: ceramidy, witaminy A, E, H i z grupy B.

W ciągu dnia odświeżaj włosy wodą termalną w atomizerze.

Włosy myjemy szamponami nawilżającymi do włosów delikatnych. Do samego mycia zalecana jest ciepła woda, która dobrze oczyści włosy z różnego rodzaju brudu, natomiast do płukania, najlepiej używać letniej wody, która zamknie łuski włosa.

Zastosuj maskę odżywczą chociaż raz w tygodniu.

Nie używaj suszarki. Nie wychodź z mokrą głową na dwór (mokre włosy są podatniejsze na urazy, a  krople wody skupiają promienie UV, które niszczą struktury włosa).

Wstrzymaj się od farbowania i rozjaśniania włosów, który dodatkowo wysuszy i uszkodzi osłonki włosów. Dodatkowo nałożony kolor na pewno wyblaknie nawet po tygodniu.

Unikaj morskich kąpieli i wody chlorowanej.

Pij około 3 litrów wody niegazowanej (żeby nawilżyć je od środka).

Zadbaj o odpowiednią dietę bogatą w białko, żelazo, cynk, selen, witaminy (A, B, C, D, E, H) oraz kwasy tłuszczowe omega-3.

Odwiedź Gabinet Medycyny Estetycznej  i zastosuj mezoterapię skóry głowy. Rekomendujemy zabieg z użyciem HAIR FILLERA DR CYJ. Preparat zawiera nawilżający kwas hialuronowy, czynniki odżywcze i biostymulujące włos peptydy mimetyczne. Różnicę zauważysz już po jednym zabiegu.

WODA TERMALNA – NIEZASTĄPIONY KOSMETYK W UPALNY DZIEŃ I NIE TYLKO

water-2748657_1920Każda woda termalna orzeźwia, odświeża i nawilża skórę.  Warunkiem jest jej odpowiednie zastosowanie. Skórę spryskujemy z odległości 20-30 cm, a po kilkunastu sekundach  delikatnie zbieramy nadmiar wody chusteczką higieniczną.

Ważne, aby atomizer rozpylał drobniutką mgiełkę, a nie wielkie krople, które osiadają na skórze.

Niepozorna woda termalna to uniwersalny produkt, który na stałe powinien zagościć w naszej kosmetyczce.

Woda termalna sprawdza się przy utrwalaniu podkładu, sypkiego pudru czy  konturowania. To również gwarancja naturalnego makijażu. Jeśli po kilku godzinach twój podkład waży się lub skóra zaczyna się przesuszać, woda termalna przywróci komfort. Wystarczy rozpylić delikatną mgiełkę na twarzy, a następnie osuszyć delikatnie chusteczką.

Stosowana regularnie, ale w umiarze, pomaga zachować równowagę hydrolipidową skóry. Reguluje produkcję łoju, tak, aby skóra była nawilżona, ale nie przetłuszczona. Nawet jeśli masz przetłuszczającą się skórę, odśwież ją wodą termalną bez ryzyka nadmiernego świecenia się czy stymulowania gruczołów do produkcji sebum.

Zimna woda termalna (trzymana  w lodówce) to twoja  broń w walce z opuchlizną twarzy. Regularnie stosowana obkurcza naczynia krwionośne, dzięki czemu zmniejsza cienie pod oczami i nieco zmniejsza widoczność „pajączków”.

W zależności od składu, zawartości witamin i minerałów, może też łagodzić podrażnienia, wspomagać proces gojenia blizn potrądzikowych, łagodzić stany zapalne. Woda zalecana jest osobom, które chorują na łuszczycę, trądzik różowaty, atopowe zapalenie skóry.

Możesz stosować ją jako ostatni krok w porannej i wieczornej pielęgnacji. A jeśli chcesz żeby Twoja skóra zawsze była nawilżona i gładka spryskaj twarz po nałożeniu każdego produktu do pielęgnacji, a nawet w czasie nakładania kolejnych warstw makijażu.

Szczególnie w tak upalny dzień noś ją zawsze przy sobie. Schłodzona przez noc w lodówce, w ciągu dnia odświeży skórę twarzy i dekoltu, a nawet włosy.

Polecamy:

– Avene Eau Termale Termal Spring Water

– La Roche-Posay  Eau Termal Termal Spring Water

POSTAW NA NATURALNOŚĆ

spring-733507_1920Najbardziej pożądanym trendem we współczesnej pielęgnacji skóry jest naturalność. Zamiast maskować niedoskonałości cery za pomocą mocnego makijażu, lepiej zadbać o skórę, by zachwycała naturalnym blaskiem.

Kilka, kilkanaście  lat temu najważniejszym było to, by jak najskuteczniej opóźnić proces starzenia się i zamaskować jego objawy. Dzisiaj natomiast chodzi o to, by wyglądać po prostu jak najlepsza wersja siebie.

Celem naszych zabiegów z medycyny estetycznej i tych domowych pielęgnacyjnych i  upiększających nie powinien być zatem tylko młodszy, a co za tym idzie, nieco nienaturalny czy zmieniony wygląd, ale nieskazitelna, zdrowa skóra. To promienna cera jest naszą największą ozdobą, niezależnie od wieku.

W jaki sposób uzyskać ową idealną, promienną cerę ?

Chroń skórę przed słońcem.  Filtr przeciwsłoneczny to bodaj najważniejszy kosmetyk, jakim dysponujemy.

Nie ma sensu kupowanie i stosowanie najnowocześniejszych produktów do pielęgnacji skóry, zawierających przeciwutleniacze, peptydy czy retinol, jeśli nie stosujemy codziennej tarczy w postaci kremu chroniącego przed promieniowaniem UV. Ekspozycja skóry na promieniowanie UV zaneguje  wszystkie korzyści, jakich dostarczymy skórze za pośrednictwem drogich kremów i preparatów..

Zabiegi  medycyny estetycznej na twarz to cały arsenał środków do wygładzania, ujędrniania i poprawiania jakości skóry. Są jednak wśród nich  zabiegi, które szczególnie dobrze radzą sobie z utrzymywaniem skóry w dobrej kondycji, bez zmiany wyglądu twarzy.  W gabinecie medycyny estetycznej postaw na regularne złuszczanie skóry oraz mezoterapię. To poprzez długofalowe działanie nakierunkowane na ciągłe pobudzanie i podtrzymywanie procesów odnowy w skórze spowodujemy iż skóra jest  jasna, dobrze napięta, pogrubiona, o mało wyrazistych porach, doskonale nawilżona, bez zmarszczek powierzchownych, czyli taka, jaką posiadają „w naturze” osoby młode.

Dużym błędem, który popełniają osoby chcące zachować młody, dobry, naturalny  wygląd jest przekonanie, że jedynie zabiegi dające natychmiastowe efekty odmładzające, takie jak botox, wypełniacze, zabiegi laserowe są w stanie zatrzymać proces starzenia.  Są to zabiegi ważne, czasami nieodzowne, ale nie podstawowe, nie najważniejsze i nie wpływają na strukturę skóry.

Warunkiem istotnie wpływającym na skuteczność zabiegów jest ich systematyczność i powtarzalność.

WIOTKA, LUŹNA SKÓRA

Starzenie może przebiegać w sposób chronologiczny lub przedwczesny.

W procesie przedwczesnego starzenia się skóry zmiany dotyczą najbardziej tkanki łącznej. Zmniejsza się ilość kolagenu i elastyny, wskutek nieprawidłowej aktywności fibroblastów – komórek odpowiedzialnych za ich tworzenie. Kolagen ulega zwyrodnieniu. Dochodzi do nagromadzenia się substancji podobnej do elastyny, lecz bez jej właściwości elastycznych.

Główne elementy morfologiczne wchodzące w skład skóry właściwej to komórki tkanki łącznej (fibroblasty) i powstające w nich włókna. Inne struktury komórkowe występujące w tym obszarze to makrofagi, komórki tuczne i limfocyty. Liczba limfocytów w normalnych warunkach jest niewielka, stanowią one podstawę układu. Skóra właściwa pełni przede wszystkim funkcje podporowe – jest ważnym elementem stanowiącym o wytrzymałości mechanicznej skóry i decyduje o jej własnościach elastycznych i sprężystych. Elastyczność i sprężystość zapewniają skórze właściwej wytwarzane w fibroblastach białka fibrylarne – kolagen i elastyna.

Włókna kolagenu odpowiedzialne są za zwartość, jędrność skóry oraz za proces gojenia ran, natomiast włókna elastyny gwarantują skórze jej elastyczność i sprężystość.

W trakcie procesu starzenia włókna ulegają osłabieniu i maleje ich gęstość ułożenia w skórze.

Skóra staje się atroficzna, cieńsza, następuje regres tkanki tłuszczowej, zanik przydatków skóry, zlokalizowanych w całości lub częściowo na terenie skóry właściwej ( np. paznokcie, korzenie włosów ), gruczoły skórne, a także receptory czucia. Powstają głębokie zmarszczki i fałdy.

W skórze możemy wyróżnić trzy typy włókien:

  • kolagenowe
  • elastynowe
  • retikulinowe

Kolagen jest proteiną włókna pozakomórkowego, która występuje we wszystkich organach, tkankach organizmu i odgrywa znaczną rolę w organach podporowych, takich jak skóra, kości, ścięgna i chrząstki.

To najczęściej występująca proteina w naszym organizmie, która stanowi około 30% wszystkich protein, bądź 7% wagi ciała.

Jego główną rolą jest zapewnienie organizmowi podstawy bądź matrycy podporowej na której opierają się organy i tkanki.

Włókna kolagenowe w skórze:

  • są podstawową masą skóry właściwej, stanowią (głównie typy I, III i IV) do 75% suchej masy skóry właściwej i zajmują około 30% jej objętości,
  • zbudowane z białka zwanego kolagenem,
  • obecne są w warstwie siateczkowej i nieco mniej brodawkowej skóry właściwej,
  • mają kształt falisty,
  • są długie, grube,
  • są elastyczne, rozciągliwe, odporne na urazy mechaniczne,
  • mają ograniczoną możliwość rozciągania,
  • połączone są w pęczki,
  • stanowią rusztowanie dla skóry właściwej,
  • są odpowiedzialne za jędrność, elastyczność, integralność struktury i nawilżenie skóry.

Wyróżniamy około 14 typów kolagenu w organizmie z czego 2 typy kolagenu: I i III mają istotne znaczenie dla skóry znaczenie dla skóry

Kolagen typu III:

  • buduje głównie włókna kolagenowe u dzieci i osób młodych,
  • u osób dorosłych jest go poniżej 18%,
  • synteza kolagenu ustępuje w wieku 30 lat, a potem zanika ze struktury dermicznej (w wieku 40, 50 lat),
  • jest delikatny,
  • nadaje skórze elastyczność, jędrność,
  • jest zdolny do pochłaniania wody,
  • odpowiada za nawilżenie skóry,
  • wraz z wiekiem kolagen III zastępowany jest kolagenem I.

Kolagen typu I:

  • przeważa u osób dorosłych,
  • stanowi ok. 80% u osób dorosłych,
  • nie ma właściwości pochłaniania wody,
  • tworzy masę grubych włókien, odgrywając funkcje podporowe.

Włókna elastynowe- sprężyste:

  • stanowią zaledwie 2 do 4% suchej masy skóry właściwej i zaledwie 1% jej objętości,
  • zbudowane z białka zwanego elastyną,
  • są mniej liczne niż kolagenowe,
  • są cienkie, krótkie, delikatniejsze,
  • oplatają włókna kolagenowe,
  • po rozciągnięciu mają zdolność powrotu do kształtu wyjściowego,
  • określają sprężystość i elastyczność naszej skóry,
  • absorbują wodę i zatrzymują ją w tkankach,
  • elastyna jest rozkładana przez enzymy proteolityczne (elastazy).

Włókna retikulinowe-srebrochłonne:

  • są bardzo cienkie, delikatne,
  • występują w miejscach gdzie tkanka łączna graniczy z innymi tkankami np. oplatają naczynia krwionośne, włosy,
  • ich ilość zwiększa się w procesach zapalnych.

W skórze nie eksponowanej na słońce około 40 r. ż. spada ekspresja genu kolagenu typu I i szczególnie kolagenu III, zmniejsza się gęstość włókien kolagenowych.

Kolagen zanika 1% na rok.

Obserwuje się zmianę proporcji pomiędzy zawartością włókien typu III i I (z wiekiem maleje). Kolagen typu III jest białkiem o bardzo dobrych właściwościach sprężystych, porównywalnych do elastyny. Jego duża zawartość w młodej skórze wiąże się z wysoką elastycznością tkanek. Zmniejszenie zawartości kolagenu typu III w starzejącej się skórze powoduje utratę jej prawidłowego napięcia i tworzenie głębokich zmarszczek

Ekspresja genu elastyny pozostaje stała aż do 6 dekady życia, po czym znacznie się zmniejsza. Spada też ekspresja genów proteoglikanów czyli składników macierzy zewnątrzkomórkowej.

W skórze narażonej na działanie słońca spadek ekspresji genów kolagenów jest znacznie silniejszy, za to wzrasta ekspresja genów odpowiedzialnych za syntezę elastyny i proteoglikanów.

Obecność dużej ilości wody w skórze właściwej jest niezbędna dla zachowania własności mechanicznych włókien białkowych, zarówno kolagenowych jak i sprężystych.

Kolagen i elastyna, podobnie jak inne proteiny zachowują swoją strukturę przestrzenną jedynie w stanie uwodnionym – w sytuacji gdy pomiędzy tworzącymi je łańcuchami peptydowymi znajdują się cząsteczki wody. Zmniejszenie ilości wody w proteinach powoduje zmianę ich struktury i własności fizycznych. Zmiany te są początkowo odwracalne. Ponowne prawidłowe nawilżenie przywraca normalne rozmieszczenie i kształt łańcuchów peptydowych. Jednak dalsze, postępujące i powtarzające się odwadnianie może doprowadzić do trwałych uszkodzeń określanych jako denaturacja. Bogata w glikozoaminoglikany macierz skóry właściwej stanowi rezerwuar wody gwarantujący sprężystość i elastyczność protein fibrylarnych (kolagenu i elastyny).

Z wiekiem ich ilość ulega znacznemu zmniejszeniu – dotyczy to zarówno kwasu hialuronowego jak i cukrów tworzących proteoglikany. Efektem tego jest pogorszenie własności mechanicznych skóry, objawiające się powstawaniem zmarszczek.

Na proces wiotczenia skóry wpływ mają zarówno czynniki zewnętrzne jak i wewnętrzne.

Czynniki wewnętrzne:

  • czynniki genetyczne,
  • płeć,
  • wiek,
  • poziom estrogenów.

Czynniki zewnętrzne:

  • promienie słoneczne,
  • zmiany temperatury,
  • wiatr,
  • zanieczyszczenia powietrza,
  • niektóre leki,
  • palenie tytoniu,
  • stres,
  • nieprawidłowa pielęgnacja skóry.

Spowolnienie procesów utraty jędrności i elastyczności możemy uzyskać poprzez unikanie niesprzyjających czynników zewnętrznych, odpowiedniej, zbilansowanej diecie, ćwiczeniom, prawidłowemu programowi dbania o skórę – kosmetyki nawilżające, ochronne, regenerujące skórę, oraz uzupełniające ubytek naturalnych substancji występujących w skórze.

Medycyna wykorzystuje następujące metody w odniesieniu do skóry wiotkiej, starzejącej się:

  • laserowe i nielaserowe źródła światła
  • mikrodermabrazja
  • mezoterapia
  • peelingi chemicne
  • radiofrekwencja
  • jonoforeza
  • krioterapia
  • metody chirurgiczne

Nic tak nie zdradza wieku kobiety jak dłonie i szyja

Zadbane dłonie są bardzo ważnym elementem wizerunku nie tylko kobiet, ale i mężczyzn. Podczas gdy niedoskonałości skóry brzucha czy nóg można ukryć pod ubraniem, to dłonie są widoczne zawsze – są naszą wizytówką.

Co wpływa na szybsze starzenie się skóry dłoni?

Skóra dłoni nie zawiera gruczołów łojowych, ma cieniutką tkankę tłuszczową i jest pozbawiona ochronnej warstwy natłuszczająco-nawilżającej. Jest podatna na:

  • działanie czynników zewnętrznych: mróz, wahania temperatur, wiatr;
  • suche powietrze w ogrzewanych pomieszczeniach;
  • klimatyzację;
  • promieniowanie UV (słońce, solarium);
  • detergenty, środki czystości;
  • chlorowana woda;
  • niewłaściwa pielęgnacja skóry rąk lub jej brak;
  • czynniki zawodowe (kontakt z środkami chemicznymi, drażniącymi).

Najczęściej pierwszym zauważalnym objawem starzenia się rąk, zwłaszcza u osób intensywnie korzystających z kąpieli słonecznych i solarium, są nierówności koloru, przebarwienia, rogowacenie posłoneczne. Drugim objawem jest sucha i pozbawiona nawilżenia skóra. Zauważalna jest przede wszystkim utrata elastyczności i jędrności skóry oraz uczucie ściągania, związane z wyraźnym spadkiem nawilżenia tkanek. Powolna, ale stała utrata tkanki podskórnej wywołana starzeniem się skóry, powoduje jednocześnie utratę rusztowania wspierającego skórę i oddzielającego ją od aparatu ścięgnisto-mięśniowego dłoni oraz naczyń. Efektem jest widoczność ścięgien i naczyń pod wiotką skórą.

Leczenie dłoni nie jest łatwe. Ma na to wpływ: odmienna budowa anatomiczna, większa wrażliwość skóry dłoni na czynniki uszkadzające, wolniejsza regeneracja (szczególnie u osób starszych). Nie wszystkie zbiegi odmładzające, które stosuje się w obrębie twarzy, można wykonywać na dłoniach. Do niedawna niedostępne były nieinwazyjne techniki poprawiające wygląd dłoni, a stosowane metody nie przynosiły zadowalających efektów zarówno pacjentom, jak i lekarzom. W ciągu ostatnich lat postęp w medycynie estetycznej nabrał jednak znacznego tempa. Obecnie zamiast inwazyjnych operacji chirurgicznych, możliwe jest odmłodzenie dłoni bez użycia skalpela uzyskując bardzo dobre i zbliżone efekty. Ponadto, po zabiegu nie jest wymagana hospitalizacja i można od razu powrócić do pracy i codziennych obowiązków.

Najbardziej widoczne problemy starzejących się dłoni, zakwalifikowane do leczenia:

  • utrata elastyczności i jędrności skóry;
  • spadek nawilżenia tkanek;
  • plamy i nierówności kolorytu skóry;
  • nadmierne rogowacenie skóry;
  • utrata objętości tkanek.

Podczas konsultacji z lekarzem, w zależności od stanu dłoni i Państwa oczekiwań zostanie zaproponowany i ustalony indywidualny sposób leczenia. Najlepsze efekty estetyczne możemy osiągnąć, łącząc ze sobą różnego rodzaju terapie.

Proponujemy następujące zabiegi:

Spośród powyższych zabiegów, szczególnie polecamy:

  • mezoterapia igłowa na bazie preparatów z kwasem hialuronowym, koktajli witaminowych, aminokwasów i antyoksydantów. Zabieg jest szczególnie skuteczny w przypadku utraty elastyczności skóry i przy widocznym spadku nawilżenia tkanek. Zmniejsza widoczność naczyń, ścięgien.
  • peelingi chemiczne – polecane gdy na dłoniach pacjenta występują zmiany o cechach nadmiernego rogowacenia oraz plamy i nierówności kolorytu.
  • odbudowa objętości za pomocą preparatów kwasu hialuronowego lub preparatu Radiesse® – zalecane u pacjentów z problemem tzw. kościstych, nadmiernie wychudzonych dłoni. Zabieg pomaga odtworzyć naturalną, „młodzieńczą“ objętość tkanek podskórnych. Nie tylko przywraca młodszy wygląd, ale również stymuluje regenerację skóry, przywracając jej sprężystość i jędrność. Dłoń wygląda na bardziej pełną, skóra jest napięta, a dotychczas widoczne pogrubiałe żyły są niewidoczne.

Oczywiście żaden zabieg nie zastąpi właściwej pielęgnacji skóry, ochrony przed promieniowaniem UV i szkodliwymi czynnikami. Kremy do rąk powinny stanowić codzienną pielęgnację na każdym etapie naszego życia, odpowiednio dobrane do warunków atmosferycznych i pory roku. Wszystkie powinny posiadać wysoki filtr UV. Natomiast w trakcie w pracy z użyciem detergentów, środków czystości, służących do dezynfekcji, należy używać rękawic ochronnych. Profilaktycznie już u osób około 20 roku życia można wykonywać cykliczne peelingi lub mezoterapię w gabinetach medycyny estetycznej. Dzięki tym zabiegom skóra naturalnie się odmładza, staje się grubsza, bardziej elastyczna oraz nabiera odporności. Wolniej się starzeje i dłużej zachowuje młody, atrakcyjny wygląd.

SKÓRA TŁUSTA / ŁOJOTOKOWA

Gruczoły łojowe należą do gruczołów holokrynowych. W większości są związane z mieszkiem włosowym, tworząc wspólną jednostkę włosowo-łojową. Wyjątkiem są gruczoły np. występujące na wargach tzw. gruczoły ektopowe czyli „wolne”.

Najliczniej gruczoły łojowe występują na:

  • skórze głowy
  • twarz – czoło, nos,
  • okolica mostkowa
  • okolica międzyłopatkowa
  • ramiona

Stad też w tych okolicach mamy do czynienia z objawami przetłuszczania się skóry.

Aktywność gruczołów łojowych jest zależna od układu hormonalnego- androgeny i wzrost progesteronu stymulują produkcję łoju, natomiast estrogeny hamują.

Podlega wahaniom w różnych okresach życia, jest duża u noworodków, zmniejsza się we wczesnym dzieciństwie i ponownie rośnie w okresie dojrzewania. Następnie w miarę upływu lat znowu maleje szczególnie u kobiet. Wydzielone na skórę i włosy sebum po zmieszaniu z potem i lipidami z wierzchnich warstw naskórka tworzy emulsję typu W/O określaną niekiedy jako wodnolipidowy płaszcz skóry. Stanowi ona najbardziej zewnętrzną warstwę ochronną hamującą między innymi nadmierną ucieczkę wody z naskórka, jest także dodatkowym czynnikiem barierowym chroniącym skórę przed działaniem czynników drażniących i mikrourazami mechanicznymi.

W przypadku nadmiernej produkcji łoju przewagę zyskuje część lipidowa płaszcza wodnolipidowego skóry. Skóra tłusta jest zatem lepiej chroniona przed działaniem czynników zewnętrznych, później się starzeje niż skóra sucha, jednakże nadmiar łoju powoduje rozszerzanie porów, a jego utlenianie sprzyja powstawaniu zaskórników

W połączeniu ze złuszczonymi komórkami warstwy rogowej, zmienionym pH skóry, łój tworzy doskonałą pożywkę dla saprofitycznych mikroorganizmów rozwijających się na powierzchni skóry i sprzyja występowaniu wyprysków trądzikowych oraz innych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych skóry.

Wśród przyczyn wpływających na wydzielanie łoju (jego ilość i jakość) wymienia się:

  • czynniki genetyczne
  • zaburzenia czynności wewnątrzwydzielniczych – zwłaszcza hiperandrogenizm i nadmierne wydzielanie progesteronu u kobiet, nadwrażliwość gruczołów łojowych na androgeny
  • czynniki psycho – emocjonalne ( napięcia nerwowe, stres)
  • zaburzenia układu nerwowego (np. choroba Parkinsona)
  • czynniki zewnętrzne (nikotyna, zanieczyszczenia )
  • leki (hormony męskie, leki obniżające cholesterol, antybiotyki)
  • zaburzenia układu trawiennego
  • czynniki klimatyczne (wysoka temperatura otoczenia, wilgotność, zimno)
  • zaburzenia przemiany materii
  • nieodpowiednia dieta (niedobry witamin A, C, E, B2)
  • nieprawidłowa pielęgnacja
  • wiek
  • unaczynienie
  • rolę patogenetyczną przypisuje się również zakażeniu lipofilnym drożdżakiem Malassezia furfur.

Cechy charakterystyczne cery tłustej:

  • zbyt duży poziom lipidów, często o nieprawidłowym składzie w naskórku
  • zaburzony proces złuszczania
  • skóra gruba
  • kolor ziemisty, szarożółty
  • błyszcząca, lepka na powierzchni
  • słabo ukrwiona, często blada
  • widoczne poszerzone ujścia gruczołów łojowych z zalegającymi masami rogowo- łojowymi (zaskórniki)
  • skłonność do wyprysków
  • stosunkowo odporna na czynniki atmosferyczne (wiatr, zimno)
  • dobrze toleruje wodę i mydło
  • dość późno widoczne są na niej oznaki starzenia, nie występuje siatka drobnych zmarszczek, ale głębokie zmarszczki nasilające się z wiekiem
  • „przechodzi” w cerę mieszaną
  • w okresie starzenia nie ulega patologicznemu wysuszeniu

Skóra tłusta / łojotokowa predysponuje do występowania chorób takich jak:

  • trądzik pospolity (młodzieńczy)
  • trądzik różowaty
  • zapalenie skóry wokół ust
  • łojotokowe zapalenie skóry
  • łupież
  • łysienie

Poprawę wyglądu skóry tłustej, przywrócenie świeżego, zdrowego wyglądu, zmniejszenie rozszerzonych por, ograniczenie świecenia skóry, wygładzenie, likwidację zmian zaskórnikowych można uzyskać poprzez odpowiednią, systematyczną codzienną pielęgnację skóry, regularne zastosowanie zabiegów ograniczających czynność gruczołów łojowych, odblokowujących ujścia gruczołów łojowych, zmniejszających grubość warstwy rogowej naskórka, poprawę unaczynienia skóry, oraz terapii przywracających równowagę wodną (nawilżających) skóry w przypadku jej odwodnienia i wysuszenia.

Ogólne zasady pielęgnacji skóry:

  • najczęściej popełnianym błędem w pielęgnacji skóry tłustej jest stosowanie preparatów drażniących, wysuszających (odtłuszczających), prowadzących do odwodnienia skóry i jej łuszczenia się
  • powinno się stosować preparaty typu „oil free”
  • oczyszczanie skóry żelami, „mydłami medycznymi” przeznaczonymi do skóry tłustej
  • tonizowanie skóry
  • delikatne, lekkie kremy/żele, emulsje do skóry tłustej nawilżające lub nawilżająco-matujące
  • lekkie podkłady matujące
  • bibułki matujące
  • peelingi, maseczki do cery tłustej co najmniej 1x w tygodniu
  • ochrona przed UV
  • unikanie kosmetyków na bazie alkoholi
  • kremie odżywczym – regenerujący na noc zwłaszcza gdy przetłuszczanie dotyczy osób dojrzałych

SKÓRA ODWODNIONA

Skóra ma budowę warstwową. Składa się z naskórka, skóry właściwej oraz tkanki podskórnej. Najważniejszą funkcją skóry jest ochrona organizmu przed inwazją drobnoustrojów, ograniczenie ekspozycji na czynniki fizyczne i chemiczne. Skóra uczestniczy w regulacji temperatury i równowagi wodno-elektrolitowej, a także współdziała w syntezie witaminy D.

Jej dwukierunkowa bariera zabezpiecza również organizm przed utratą wody, elektrolitów i innych substancji na zewnątrz.

Wyróżniamy naturalne systemy utrzymywania wody w skórze:

  • skóra właściwa,
  • systemy strukturalne protein,
  • glikozoaminoglikany,
  • naskórek,
  • warstwa rogowa,
  • lipidy cementu międzykomórkowego,
  • naturalny czynnik nawilżający (NMF),
  • powierzchnia skóry,
  • sebum.

Warstwa rogowa czyli ( stratum corneum) naskórka jest dla naszego organizmu podstawową barierą ochronną.

Nawilżanie polega na utrzymaniu dostatecznej ilości wody w najbardziej powierzchownej warstwie rogowej naskórka. Woda w naskórku pochodzi ze skóry właściwej. Skóra zawiera blisko 20% całej wody znajdującej się w organizmie, z czego w skórze właściwej jest jej do 70 % składu , a w ostatnich warstwach naskórka już tylko 13%. Woda w skórze występuje w postaci odwracalnych połączeń ze specyficznymi substancjami, z których najważniejszy jest kwas hialuronowy.

Prawidłowe uwodnienie naskórka wymaga nie tylko dostarczenia mu odpowiedniej ilości wody ze skóry właściwej, lecz także ograniczenia jej utraty przez naskórek.

Zdolność niezaburzonego utrzymania wody w naskórku zależy między innymi od unikalnych właściwości warstwy rogowej i prawidłowego przylegania jej elementów. Bardzo istotną rolę w tym procesie pełnią lipidy, które można znaleźć zarówno w błonie komórkowej naskórka, jak i w przestrzeniach międzykomórkowych. Zaburzenie proporcji poszczególnych frakcji lipidowych oraz ich niedobór przyczyniają się do powstania suchości skóry.

Wysychanie skóry jest procesem naturalnym.

Woda w skórze zawsze będzie migrowała do powierzchni i odparowywała. Równowaga warunkująca prawidłowe stężenie wody w skórze oznacza, że szybkość migracji z wewnątrz powinna być równa szybkości przenikania i odparowywania.

W normalnych warunkach klimatu umiarkowanego wyparowuje z niej od 300 – 400 ml wody na dobę. Jeśli z naskórka wyparowuje więcej wody niż jest do niego dostarczane z głębszych warstw, to skóra staje się odwodniona.

Każde odchylenie od optymalnej zawartości wody w skórze powoduje zakłócenie homeostazy – biochemii, fizjologii skóry oraz zmianę jej własności mechanicznych.

Na skutek zakłócenia procesów zachodzących w skórze dochodzi do uszkodzenia struktur kolagenowych i elastyny. Prowadzi to do przyspieszenia procesów starzenia , wiotczenia skóry oraz powstawania zmarszczek. Ponadto, dochodzi do zahamowania odnowy naskórka. Skóra staje się szorstka , popękana, łuszcząca się. Łatwo ulega podrażnieniom, czerwieni się.

Zbyt duża ilość wody powoduje, że komórki pęcznieją i do skóry przenikają substancje hydrofilowe, tym samym bariera warstwy rogowej nie funkcjonuje prawidłowo.

Jedną z głównych przyczyn odwodnienia skóry jest jej nieprawidłowa pielęgnacja!

Poza tym do czynników zaostrzających lub wywołujących odwodnienie skóry zaliczamy:

  • naturalny proces starzenia
  • zaburzenia hormonalne
  • niesprzyjające warunki atmosferyczne: zimno, wiatr, promieniowanie słoneczne
  • ogrzewanie, klimatyzacja
  • zanieczyszczenia środowiska
  • stres
  • zmęczenie
  • niezbilansowana dieta
  • niektóre leki ( w tym leki przeciwtrądzikowe)

Skóra odwodniona może mieć również podłoże genetyczne.

Ogólna charakterystyka skóry odwodnionej:

  • skóra staje się bardziej wrażliwa
  • towarzyszy jej uczucie ściągnięcia, dyskomfortu,
  • skóra jest cienka, mało elastyczna,
  • mało sprężysta,
  • widoczne jest złuszczanie,
  • widoczna jest siatka zmarszczek.

Istotą nawilżania jest: zahamowanie przepływu wody przez zmniejszenie gradientu, zwiększenie zdolności wiązania wody i tworzenie układów barierowych.

Woda wprowadzona z zewnątrz nie jest w skórze zatrzymywana i szybko odparowuje.

Prawidłowe nawilżanie może być poprzez:

  • wzmacnianie bariery ochronnej: zewnętrzne (warstwy okluzyjne hydrofilowe i hydrofobowe) i wewnętrzne (substancje penetrujące hydrofilowe i hydrofobowe)
  • przyspieszenie odnowy bariery: stymulacja ogólna i specyficzna
  • ochronie barier: filtry słoneczne i substancje przeciwrodnikowe

W pielęgnacji skóry odwodnionej należy pamiętać że:

  • środki do mycia nie mogą naruszać płaszcza lipidowego, nie powinny zawierać alkoholu,
  • kosmetyki oprócz nawilżania powinny również zatrzymywać wodę w komórkach.

Należy unikać:

  • mycia w bardzo ciepłej wodzie,
  • stosowania klasycznego mydła,
  • nadużywania kosmetyków „wysuszających”,
  • nadużywania maseczek o działaniu ściągającym, złuszczającym,
  • opalanie na słońcu oraz w solarium.

Systematyczne stosowanie preparatów nawilżających oraz korzystanie z zabiegów specjalistycznych utrzymają skórę w dobrej kondycji, poprawią jej jakość, zapobiegają odwodnieniu.

SKÓRA SUCHA

Prawidłowo funkcjonująca skóra zabezpiecza organizm, przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych, utratą płynów i wnikaniem drobnoustrojów, między innymi dzięki płaszczowi hydro-lipidowemu naskórka. Zbudowany jest on głównie z warstwy lipidowej na powierzchni naskórka, która utworzona jest z tłuszczów produkowanych przez gruczoły łojowe skóry oraz zespołu lipidów międzykomórkowych. Ochronę skóry stanowi też warstwa zrogowaciałych komórek, które przepuszczają jedynie cząstki o odpowiednim ładunku elektrycznym, oraz nieustanne złuszczanie się martwych komórek nabłonkowych. Skóra wytwarza również substancję podobną do hormonów, która wspomaga system odpornościowy organizmu.

Grubość warstwy lipidowej znajdującej się na powierzchni skóry zależy zarówno od czynników ogólnoustrojowych jak i zewnętrznych.

Istotą suchości skóry jest nadmierna utrata wody poprzez nieprawidłową warstwę rogową naskórka, zmniejszoną aktywność gruczołów łojowych i tym samym zmniejszoną produkcję łoju, nieprawidłowy skład warstwy lipidowej (zaburzenie proporcji poszczególnych frakcji lipidowych). Ponadto w naskórku znajduje się zbyt mało substancji wiążących wodę.

Skóra sucha łatwo ulega uszkodzeniom i nie chroni skóry w wystarczający sposób.

Przyczyny suchości skóry: możemy podzielić na egzogenne (zewnątrzpochodne) i endogenne (wewnątrzpochodne).

Czynniki endogenne (wenątrzpochodne):

  • uwarunkowanie genetyczne
  • niewystarczająca produkcja serum przez gruczoły łojowe
  • mała ilość wydzielanego naturalnego czynnika nawilżającego– NMF
  • czynniki hormonalne
  • biologiczne starzenie się skóry
  • choroby skóry i ogólnoustrojowe ( np. cukrzyca, niewydolność nerek)

Czynniki egzogenne (zewnątrzpochodne):

  • warunki atmosferyczne (zimno ,słońce, wiatr, promieniowanie UV ),
  • stosowanie nieodpowiednich kosmetyków (mydła, detergenty, kosmetyki),
  • niektóre leki ( środki moczopędne, przeciwhistaminowe ),
  • klimatyzacja,
  • odżywianie.

Ogólne cechy charakterystyczne skóry suchej:

  • ma jasny kolor
  • jest cienka, mało elastyczna, gładka
  • ma zwężone prawie niewidoczne pory
  • może być szorstka i chropowata
  • mogą pojawiać się pęknięcia
  • matowa (skóra sucha nie odbija światła)
  • mniej elastyczna
  • może się łuszczyć
  • reaguje zaczerwienieniem na mydło, wodę – źle znosi niesprzyjające warunki atmosferyczne (wiatr, mróz, duże nasłonecznienie)
  • często pojawia się uczucie ściągnięcia , pieczenia
  • ma tendencję do szybkiej utraty wody ze względu na brak płaszcza wodno-lipidowego i dlatego też szybciej się starzeje, już około 20 roku życia mogą być widoczne pierwsze zmarszczki wokół oczu i ust, na szyi
  • w wieku dojrzałym pokryta drobnymi zmarszczkami
  • widoczne są prześwitujące naczynia i stosunkowo często pojawia się sieć poszerzonych naczyń krwionośnych
  • łatwo powstają przebarwienia
  • szybko dochodzi do zaniku tkanki podskórnej, co prowadzi do zwiotczenia skóry

Stopień nasilenia wyżej wymienionych cech zależy od stopnia suchości skóry.

Jednostki chorobowe związane ze skórą suchą:

  • nadmierna suchość skóry (xerosis)
  • atopowe zapalenie skóry
  • łuszczyca
  • rybia łuska

Ogólne zasady pielęgnacji skóry suchej:

Nieprawidłowa pielęgnacja skóry suchej może mieć poważne konsekwencje, dlatego bardzo ważne są prawidłowe nawyki pielęgnacyjne i odpowiedni dobór kosmetyków.

  • wymaga bardzo systematycznej, specjalistycznej pielęgnacji polegającej na stałym nawilżaniu, odbudowie i ochronie płaszcza lipidowego – potrzebuje również substancji i wielu czynników takich jak witaminy, substancje zmiękczające, odżywcze, ochronne, które przyspieszają syntezę kolagenu i elastyny, nadając skórze elastyczność i sprężystość
  • do mycia twarzy nie używaj wody z kranu i mydła
  • do demakijażu i oczyszczania skóry używaj płynów micelarnych, bezalkoholowych toników mleczka do skóry suchej
  • stosuj kremy nawilżające do skóry suchej, wrażliwej
  • na noc stosuj specjalne kremy do skóry suchej odżywcze, regenerujące
  • w okresie jesienno-zimowym stosuj kosmetyki o większej gęstości (kremy tłuste, półtłuste), wzbogacone o składniki odżywcze
  • stosuj kremy o wysokim numerze fotoprotekcji
  • zrezygnuj z maseczek zastygających na twarzy, oraz z preparatów typu peel-off tworzących na skórze maskę.
  • bierz krótką kąpiel, najlepiej pod prysznicem w umiarkowanie ciepłej wodzie – nie stosuj płynów ani soli do kąpieli, które mogą wysuszać i podrażniać skórę
  • do oczyszczania skóry stosuj preparat kremowy, który przywraca prawidłowy poziom lipidów, zrezygnuj ze zwykłego mydła
  • delikatnie, bez tarcia osuszaj skórę przy pomocy bawełnianego ręcznika.
  • stosuj produkty pielęgnacyjne o wysokiej tolerancji, które pomogą odbudować barierę ochronną skóry
  • podczas okresu zapalnego, nasilenia objawów dodatkowo stosuj produkty ograniczające reakcję zapalną i objawy swędzenia
  • noś ubrania z naturalnych materiałów np. z bawełny
  • używaj specjalnego hipoalergicznego proszku do prania, do skór wrażliwych
  • ogranicz stosowanie płynów zmiękczających i wybielaczy
  • zadbaj o prawidłową temperaturę w domu , oraz nawilżenie powietrza zwłaszcza zimą
  • stosuj racjonalną dietę, uwzględniając odpowiednią ilość wody

SKÓRA NACZYNKOWA

Etiopatogeneza powstawania zmian jest złożona, nie do końca wyjaśniona i jest konsekwencją nakładania się wielu czynników zarówno wewnątrz jak i zewnątrzpochodnych.

Do czynników wewnątrzpochodnych wywołujących rumień należą miedzy innymi:

  • czynniki genetyczne,
  • układ hormonalny zwłaszcza istotny jest wpływ estrogenów,
  • choroby ogólnoustrojowe np. cukrzyca, choroby wątroby,
  • niektóre choroby skóry np. alergia,
  • zaburzenia układu krążenia i układu naczyniowego.

Do czynników zewnątrzpochodnych wywołujących rumień należą miedzy innymi:

  • promieniowanie UV,
  • wysokie i niskie temperatury,
  • stres i inne czynniki emocjonalne,
  • alkohol,
  • pikantne potrawy,
  • wysiłek fizyczny,
  • przebywanie w saunie,
  • stosowanie niektórych kosmetyków,
  • stosowanie niektórych leków.

Cechą charakterystyczną skóry naczyniowej są:

  • rumień różnie długo się utrzymujący
  • trwale rozszerzone naczynia włosowate ( teleangiektazje)
  • nadwrażliwość na kosmetyki
  • skóra jest cienka, delikatna, często sucha
  • ma skłonność do alergii

Rumień, rozszerzone naczynia krwionośne mogą być również objawem wielu chorób ogólnoustrojowych takich jak: nadciśnienie tętnicze, schorzenia przewodu pokarmowego, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia hormonalne.

Napadowe czerwienienie się twarzy określane jako, „flushing”, okresowy rumień, pojedyncze teleangiektazje są często zapowiedzią trądziku różowatego (rosacea) i są określane terminem „prerosacea”. W okresie prerosacea dochodzi do wzmożonej reaktywności naczyń bez ich trwałego poszerzenia.

Pierwsze objawy występują zwykle u kobiet około 20. roku życia, zwłaszcza u osób chętnie korzystających ze słońca.

Czerwienienie spowodowane jest rozkurczem naczyń zależnym od mięśni gładkich. Włókna czuciowe są stymulowane przez czynniki mechaniczne, cieplne i chemiczne. Odpowiedź na bodźce czuciowe zależy od neuropeptydów uwalnianych z zakończeń nerwowych. Należą do nich substancja P, VIP (vasoactive intestinal peptide- śródbłonkowy czynnik wzrostu), NKA (neurokinina A). Substancja P zwiększa przepuszczalność komórek śródbłonka naczyń. Pobudza wydzielanie cytokin pozapalnych z makrofagów i limfocytów T. W regulacji mikrokrążenia biorą udział również histamina, NO ( tlenek azotu), prostaglandyny. Dochodzi do wystąpienia zapalenia neurogennego. Widocznym objawem współdziałania wymienionych czynników na skórze jest przejściowy rumień z towarzyszącym uczuciem pieczenia.

Początkowo objawy są przemijające, z biegiem czasu jednak dochodzi do trwałego rozszerzenia naczyń i utrwalenia się rumienia. Wzrasta przepuszczalność naczyń włosowatych i powstają obrzęki. Zwiększanie ilości płynu pozakomórkowego doprowadza do wtórnej niewydolności naczyń limfatycznych i zalegania płynu tkankowego. Prowadzi to do uszkodzenia włókien kolagenowych i zmian degeneracyjnych elastyny. Zmiany te nasila ekspozycja na światło słoneczne. Reakcja zapalna nasila się, a następnie utrwalają się teleangiektazje. Skutkiem tych procesów jest rozwój trądziku różowatego.

Pielęgnacja i postępowanie ze skórą naczyniową.

Podstawą leczenia i profilaktyki w stosunku do skóry naczynioruchowej jest unikanie czynników wywołujących i zaostrzających zmiany.

Skóra naczynioruchowa jest bardzo wrażliwa i wymaga specjalnej pielęgnacji, która sprowadza się do:

  • ochrony przed niekorzystnymi czynnikami środowiskowymi
  • stosowanie preparatów uszczelniających naczynia i łagodzących podrażnienia
  • stosowania kosmetyków do skóry wrażliwej, naczyniowej, hypoalergicznych
  • unikania mycia twarzy twardą, chlorowaną wodą, nie używania mydeł, toników alkoholowych
  • unikania peelingów ziarnistystych
  • używania do oczyszczania mleczka lub delikatnych preparatów myjących przeznaczonych do skóry wrażliwej.
  • stosowania kremów chroniących przed mrozem i promieniowaniem UV
  • stosowania preparatów zmniejszających przepuszczalność naczyń i nasilenie reakcji zapalnej
  • zrezygnowania z wodoodpornych kosmetyków do makijażu

Pielęgnację można uzupełnić przyjmowaniem preparatów uszczelniających naczynia krwionośne.

Najczęściej wykonywane zabiegi w przypadku skóry naczyniowej są oparte na wykorzystaniu metod:

  • laseroterapii
  • elektrokoagulacji
  • kriochirurgii
  • jonoforezie
  • elektrolizie
  • termolizie

TRĄDZIK RÓŻOWATY

Przebieg choroby jest przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji.

Epidemiologia:

  • częstość występowania trądziku różowatego według różnych statystyk waha się w granicach 1-10%, lub 0,2-2%,
  • częściej występuje u kobiet, szczególnie w okresie menopauzy,
  • cięższy przebieg obserwuje się zwykle jednak u mężczyzn,
  • początek objawów chorobowych: trzecia lub w czwarta dekada życia. Wymienia się dwa okresy ryzyka wystąpienia zmian chorobowych: wiek 25-35 lat i 45-55 lat. Pierwsze objawy mogą wystąpić u osób młodszych (ok. 25 r.ż.), ale nigdy przed okresem dojrzewania,
  • najczęściej dotyczy osób o jasnej karnacji, głównie z I lub II fototypem skóry, z jasnymi oczami i włosami,
  • może występować u kilku członków rodziny,
  • zmiany oczne w trądziku różowatym mogą występować nawet u ponad 50% chorych,
  • prawie zawsze stwierdza się je u mężczyzn z rhinophyma,
  • u kobiet z trądzikiem różowatym po 45 roku życia, zmiany oczne występują w 75%,
  • po 60 roku życia objawy oczne występują jednakowo często u obu płci,
  • u 20% pacjentów zmiany oczne poprzedzają objawy skórne, u 50% występują wtórnie do zmian na skórze, a w około 30% pojawiają się jednoczasowo.

Etiopatogeneza choroby:

  • jest złożona, nadal nie w pełni wyjaśniona,
  • rozwój zmian chorobowych zależy od wielu czynników nie do końca poznanych i nie zawsze ze sobą powiązanych,
  • istnieje wiele hipotez i teorii próbujących wyjaśnić przyczynę wystąpienia trądziku różowatego, ale żadna z nich nie wyjaśnia w pełni i wystarczająco mechanizmu rozwoju zmian chorobowych,
  • teorie wyjaśniające mechanizmy powstania trądziku nie są powszechnie akceptowane.

Wśród przyczyn predysponujących do rozwoju zmian skórnych w trądziku różowatym najczęściej są wymieniane:

  • nadmierna wrażliwość skóry,
  • czynnik genetyczny,
  • czynniki immunologiczne,
  • zaburzenia naczyniowe,
  • zaburzenia hormonalne,
  • czynniki infekcyjne,
  • nieinfekcyjne zaburzenia ze strony układu pokarmowego,
  • zaburzenia w obrębie jednostki włosowo-łojowej,
  • zmiany degeneracyjne tkanki łącznej,
  • czynniki pokarmowe i alergiczne,
  • czynniki chemiczne,
  • czynniki klimatyczne,
  • czynniki psychogenne.

Szczególna rolę przypisuje się czynnikom naczyniowym.

Trądzik różowaty często określany jest jako nerwica „małych” naczyń skóry.

Trądzik różowaty często współistnieje z:

  • migreną,
  • zespołem wrażliwego jelita,
  • labilną osobowością,
  • depresją, stanami lękowymi,
  • wzmożoną potliwością i marznięciem rąk.

Klinika:

  • obraz chorobowy nie jest jednorodny
  • zależy od czasu trwania zmian, oraz postaci klinicznej
  • typowe jest zajęcie nosa, policzków, czoła, podbródka
  • ogniska mają zwykle symetryczny układ- kształt motyla, mogą jednak rzadko występować jednostronnie
  • może umiejscawiać się w okolicy zausznej, bocznych powierzchniach szyi, dekolcie, plecach i owłosionej skórze głowy
  • zmiany pojawiają się początkowo na nosie, później na policzkach, na środkowej części czoła i brody, oraz dalej w kierunku okolic podszczękowych
  • przebieg choroby jest przewlekły, nawrotowy i postępujący.

Jest to choroba wielofazowa o różnej etiologii zależnej od okresu zaawansowania zmian skórnych.

Wyróżniamy następujące fazy rozwoju:

  • prerosacea
  • okres napadowego zaczerwienienia (flushing)
  • okres utrwalonych zmian rumieniowych
  • okres grudkowo-krostkowy
  • okres przerostowy

Prerosacea: charakteryzuje się wzmożoną reaktywnością naczyń bez utrwalonych zmian skórnych, okresowo występuje dyskretny rumień, uczucie pieczenia, nietolerancja kosmetyków

Produkty kosmetyczne, po których może występować zespół nietolerancji to:

  • zmywacze, toniki
  • mydło
  • kosmetyki do makijażu
  • perfumy, woda kolońska
  • kremy nawilżające
  • lakiery do włosów
  • szampony
  • płyny po goleniu
  • fotoprotektory

Flushing występuje u około u 50% chorych z trądzikiem różowaty w 16% towarzyszy innym chorobom.

Czynniki zaostrzające flushing to:

  • słońce
  • stres
  • zmienna temperatura otoczenia
  • wysiłek fizyczny
  • sauna
  • ekstremalne warunki klimatyczne – stopień wilgotności
  • kosmetyki do pielęgnacji twarzy
  • leki (miejscowe – kortykosterydy; ogólne – nasercowe, estrogeny)

Rozpoznanie okresu prerosacea najważniejsze w profilaktyce progresji zmian skórnych.

W 2002 roku National Rosacea Society dla ustalenia standardowych kryteriów diagnostycznych dokonało usystematyzowania terminologii i klasyfikacji objawów trądziku różowatego, wyróżniając 4 postacie oraz jeden wariant choroby:

  • postać rumieniowo-naczyniową
  • postać grudkowo- krostkową
  • postać przerostowo- guzowatą
  • postać oczną
  • wariant ziarniniakowy

Postać rumieniowo-naczyniowa:

  • występuje u około 80% chorych
  • odmiana z napadowym czerwieniem twarzy: objawy trwają od 10 minut do kilku godzin
  • zajmuje centralne partie twarzy, dekolt, szyja kształt litery V
  • odmiana z utrwalonym rumieniem
  • występuje trwały rumień na policzkach, powstanie teleangiektazji
  • objawy subiektywne takie jak: palenie, pieczenie twarzy
  • może wystąpić obrzęk twarzy, złuszczenie naskórka i szorstkość skóry
  • objawy te są następstwem uszkodzenia ścian naczyń skórnych, ich trwałego poszerzenia i neoangiogenezy.

Postać grudkowo-krostkowa:

  • najczęściej występuje u kobiet w średnim wieku
  • może współistnieć z trądzikiem pospolitym
  • charakterystyczna jest obecność wykwitów grudkowych i krost na podłożu rumieniowym
  • zajmuje centralne części twarzy, wokół ust, czoła, nosa i oczodołów
  • w odróżnieniu od trądziku pospolitego nie są obecne zaskórniki
  • treść krost jest jałowa lub zawiera normalną florę bakteryjną skóry twarzy
  • dodatkowo może być widoczne delikatne złuszczanie naskórka oraz zgrubienie skóry spowodowane jej obrzękiem

Postać przerostowo-guzowata:

  • występuje jako forma włóknista, śluzowa lub obrzękowa
  • odmiana włóknista: przerost tkanki łącznej powodujący pogrubienie skóry i wykwity guzowate o nieregularnej, chropowatej powierzchni. Guzy występują na: nosie- rhinophyma, brodzie- gnatophyma, czole- mentophyma, glabellophyma, powiekach- blepharophyma i na jednej lub obu małżowinach usznych- otophyma.
  • odmiana śluzowa: nos pacjentów przybiera różowy lub sinoczerwony kolor i delikatną, gąbczastą strukturę spowodowaną depocytami mucyny
  • przewlekły ucisku grzbietu nosa przez okulary hamuje odpływ żylny, prowadzi do wytworzenia płynu obrzękowego
  • zwłóknienie powoduje powstanie przetrwałego przerostu obrzękowego nosa.

Rhinophyma

  • to zejściowe stadium trądziku różowatego
  • występuje głównie u mężczyzn rasy białej, w wieku 50-90 lat
  • stosunek zachorowalności mężczyzn do kobiet wynosi 12:1
  • przerost gruczołów łojowych, tkanki łącznej, naczyń skóry
  • widoczne są teleangiektazje, ujścia gruczołów, skóra jest przerosła, lśniąca, sinoczerwona, pokryta miękkimi guzami
  • prowadzi do oszpecenia, oraz do upośledzenia funkcji oddechowej
  • wyróżniamy pięć stopni zaawansowania guzowatości nosa

Postać oczna:

  • może występować w każdej innej odmianie trądziku różowatego,
  • najczęstsze objawy subiektywne: łzawienie, swędzenie, pieczenie oczu, uczucie obecności ciała obcego w oku, suchość oczu, obrzęk, męczliwość, nadwrażliwość na światło, niewyraźne widzenie,
  • w badaniu: zaczerwienie spojówek, obecność wydzieliny ropnej, obrzęk, teleangiektazje na powiekach,
  • najczęściej występują nieregularności i zapalenia brzegów powiek, zapalenie spojówek,
  • zespół suchości,
  • w najcięższych powikłaniach dochodzi do perforacji rogówki.

Odmiana ziarniniakowa:

  • charakterystyczne są różnej wielkości twarde, żółte, brązowe lub czerwone grudki i guzki, z tendencją do rozpadu, prowadzące do bliznowacenia
  • umiejscowione na: bocznych powierzchniach policzków, dolnych powiekach, wokół otworów naturalnych i w 15% poza twarzowo
  • najczęściej nie towarzyszy przetrwały rumień twarzy ani napadowe zaczerwienienia twarzy
  • zmiany występują na minimalnie zapalnym podłożu lub na skórze niezmienionej
  • może współistnienie z colitis ulcerosa, chorobą Crohna, również u dzieci zakażonych HIV

Postacie nietypowe trądzika różowatego:

Według ekspertów z National Rosacea Society inne odmiany trądziku różowatego, które nie zostały ujęte w klasyfikacji NRS stanowią odrębne jednostki chorobowe:

  • trądzik piorunujący
  • trądzik posteroidowy
  • zapalenie okołoustne

Inne rzadziej opisywane postacie nietypowe to:

  • postać ograniczona,
  • postać rozsiana,
  • postać skupiona,
  • trwały obrzęk w przebiegu trądziku różowatego,
  • postać poza twarzowa,
  • trądzik różowaty u dzieci,
  • trądzik różowaty w przebiegu infekcji wirusem HIV.

Leczenie trądziku różowatego:

Terapia w przypadku TR, opiera się o prewencję w stosunku do czynników prowokujących, pielęgnację skóry, leczenie farmakologiczne ogólne i miejscowe, leczenie uzupełniające.

W przypadku postaci klinicznych nietypowych, konieczna jest koordynacja działań diagnostyczno-terapeutycznych ze specjalistami z różnych dziedzin medycyny.

Strategie leczenia trądziku różowatego:

  • zapobieganie rozwojowi choroby
  • zahamowanie progresji zmian
  • likwidacja czynników wywołujących lub nasilających zmiany chorobowe w obrębie skóry i narządu wzroku
  • poprawa wyglądu skóry
  • lepsze funkcjonowanie pacjentów

Czynniki determinujące wybór leczenia:

  • nasilenie zmian chorobowych
  • przypuszczalne czynniki wywołujące
  • wiek
  • płeć
  • choroby współistniejące
  • postacie kliniczne

Elementy terapii:

  • profilaktyka
  • pielęgnacja skóry
  • leczenie farmakologiczne ogólne
  • terapia farmakologiczna miejscowa
  • leczenie uzupełniające
  • leczenie światłem i laseroterapia
  • kinezyterapia
  • leczenie zabiegowe

Profilaktyka:

Profilaktyka w głównej mierze polega na eliminacji lub ograniczeniu wpływu czynników zaostrzających takich jak:

  • promieniowanie słoneczne (także UV w solarium)
  • czynniki emocjonalne- stres
  • gwałtowne zmiany temperatury otoczenia, wysoka i niska temperatura
  • wietrzna pogoda
  • klimatyzowane pomieszczenia
  • nadmierna suchość lub wilgotność otoczenia
  • korzystanie z sauny i z basenów z chlorowaną wodą
  • niektóre leki: szczególnie przyjmowane przy nadciśnieniu, obniżające poziom cholesterolu
  • stosowanie zewnętrznych preparatów kortykosteroidowych na skórę twarzy
  • błędy dietetyczne – zbyt gorące potrawy lub bardzo zimne, ostre przyprawy, mocna kawa, herbata
  • spożywanie mleka i jego pochodnych, czekolady, owoców cytrusowych i innych pokarmów, mogących wywoływać odczyny alergiczne
  • alkohol w każdej postaci
  • używki – szczególnie nikotyna
  • stosowanie nieodpowiednich, perfumowanych kosmetyków zawierających substancje drażniące, konserwanty
  • brak właściwej pielęgnacji cery
  • ćwiczenia fizyczne

Najczęściej popełniane błędy w pielęgnacji skóry z TR:

  • zmywanie skóry twarzy wodą z mydłem
  • kilkakrotne używanie w ciągu dnia toników, w tym na bazie alkoholu
  • stosowanie peelingów o działaniu ścierającym
  • mocne pocieranie skóry ręcznikiem
  • stosowanie masek rozgrzewających i zasychających na twarzy
  • stosowanie kosmetyków z kwasami owocowymi o wysokim stężeniu
  • stosowanie kosmetyków z alkoholem, perfumowanych
  • stosowanie kosmetyków zawierających w składzie czynniki podrażniające, powodujące przekrwienie skóry twarzy, oraz zawierające dużo ilości substancji aktywnych
  • gorące kąpiele
  • brak zabezpieczania skóry przed chłodem i wilgocią, oraz promieniowaniem UV

Leki i preparaty miejscowe miejscowe wykorzystywane do leczenia trądziku:

  • metronidazol
  • erytromycyna, klindamycyna
  • ichtiol
  • leki imidazolowe
  • AHA
  • retinaldehyd
  • gluconolacton
  • kwas azelainowy
  • preparaty flawonowe, wit. C

Leki ogólne:

  • antybiotyki: tetracykliny, erytromycyny
  • metronidazol
  • witamina PP, B2,C
  • leki przeciwhistaminowe
  • leki naczyniowe

Pozostałe formy leczenia:

  • światło i laseroterapia
  • zabiegi fizykoterapeutyczne:
    • jonoforeza
    • galwanizacja
    • drenaż limfatyczny skóry
  • zamykanie naczyń krwionośnych
    • laseroterapia
    • elektroterapia
    • krioterapia
    • elektrokoagulacja
    • skleroterapia
  • leczenie chirurgiczne
    • wycięcie zewnętrzne
    • dekortykacja
  • zabiegi kosmetyczne
  • makijaż korekcyjny

Trądziku różowatego nie można wyleczyć. Wczesne zdiagnozowanie choroby, włączenie odpowiedniego leczenia, przestrzeganie zasad pielęgnacji skóry, oraz wdrożenie działań profilaktycznych odgrywa dużą rolę w zahamowaniu progresji choroby, pozwala na kontrolowanie jej przebiegu, zapobiega powikłaniom.

Poprawia wygląd skóry i komfort życia pacjentów.

TRĄDZIK POSPOLITY

trądzikTrądzik to choroba przewlekła, przebiegająca z okresami nawrotów i remisji.

W większości przypadków występuje w postaci łagodnej lub średnio-nasilonej. Tylko w około 15 % przypadków ma przebieg ciężki.

Czas trwania choroby jest nie do przewidzenia. U większości nastolatków po 3-5 latach zmiany ustępują, u niektórych jednak osób aktywne zmiany trądzikowe mogą utrzymywać się nawet powyżej 10 lat.

Na obraz skóry trądzikowej składają się następujące objawy: łojotok, tworzenie się zaskórników, grudek, krost, blizn.

Etiopatogeneza trądziku jest złożona i jest wynikiem współdziałania wielu elementów. Główną rolę odgrywają czynniki genetyczne i zmiany hormonalne przy współdziałaniu czynników takich jak: łojotok, hiperkeratoza i nadmierne namnażanie się bakterii.

Łojotok – zmiany hormonalne prowadzą do nadmiernej stymulacji gruczołów łojowych, co powoduje nadmierne wydzielanie łoju (sebum). Zjawisko to jest bardzo powszechne i w okresie dojrzewania. U kobiet główną rolę odgrywa pochodzący z nadnerczy androstendion, a u mężczyzn DHT z wytwarzanego przez jądra testosteronu.

Nadmierne rogowacenie (hiperkeratoza) – komórki ujścia mieszka włosowego ulegają nadmiernemu namnażaniu. Zjawisko to prowadzi do zwężenia kanału wyprowadzającego gruczołu łojowego i powstania czopa, który blokuje ujście, uniemożliwiając tym samym wydostanie się łoju. To przyczynia się do powstawania zmian trądzikowych: początkowo mikrozaskórników, a następnie zaskórników otwartych. Zaskórniki są punktem wyjścia wykwitów zapalnych.

Namnażanie się bakterii – u pacjentów chorych na trądzik dochodzi do nadmiernego namnażania się bakterii takich jak Propionibacterium acnes i Staphylococcus epidermidis (normalnie występujących na powierzchni zdrowej skóry ), gdyż sebum jest idealną pożywką dla niektórych bakterii. Bytujące w zaczopowanych mieszkach włosowych bakterie wydzielają różnego rodzaju substancje drażniące, niszczą ściany gruczołów łojowych i doprowadzają do rozwoju procesu zapalnego. Pojawiają się zaczerwienione, bolesne zmiany skórne – grudki i krosty.

Miejsce występowania:

Zmiany trądzikowe rozwijają się przeważnie w miejscach, gdzie występuje największa ilość gruczołów łojowych, takich jak twarz, dekolt, okolica między łopatkowa i ramiona. W okolicach drażnionych drapaniem, ciągłym dotykaniem czy wyciskaniem obserwuje się więcej zaskórników i stanów zapalnych wynikających z wtórnego nadkażenia. Pacjenci mający tendencję do drażnienia zmian trądzikowych pogarszają przebieg choroby i swój wygląd.

Objawy kliniczne:

W przebiegu trądziku obserwujemy:

  • nasilony łojotok
  • wykwity niezapalne pierwotne: zaskórniki otwarte , zamknięte
  • wykwity zapalne: grudki, krostki, nacieki zapalne, guzki, cysty
  • zmiany pozapalne

Trądzik może występować w różnym nasileniu i pod różnymi postaciami klinicznymi:

  • trądzik o lekkim przebiegu: to trądzik zaskórnikowy, grudkowy, krostkowy
  • trądzik średnio ciężki (umiarkowany ): trądzik grudkowy/ krostkowy, guzkowy
  • trądzik o ciężkim przebiegu: to klinicznie trądzik ropowiczy, guzkowy, skupiony, bliznowaciejący, odwrócony, piorunujący

Inne postacie trądziku to między innymi:

  • trądzik zawodowy,
  • trądzik kosmetyczny,
  • trądzik polekowy.

W przebiegu trądziku powstają zmiany, które są następstwem lub powikłaniem stanu zapalnego i należą do nich:

  • zaburzenia barwnikowe: przebarwienia i odbarwienia skóry,
  • zmiany naczyniowe,
  • w przypadku uszkodzenia włókien kolagenowych blizny zanikowe i przerosłe.

Leczenie trądziku:

Terapię należy zacząć jak najwcześniej, ponieważ nieleczony trądzik może mieć przewlekły przebieg i pozostawić trwałe ślady.

Podstawowym celem leczenia w trądziku jest złagodzenie objawów i zapobieganie bliznowaceniu.

Jest to kuracja długotrwała, kilku miesięczna.

Zawsze powinna to być terapia skojarzona.

Leczenie trądziku obejmuje:

  1. terapię farmakologiczną
    • miejscową (zewnętrzną): retinoidy, antybiotyki, nadtlenek benzoilu, kwas azelainowy
    • ogólną (leki podawane doustnie): antybiotyki, retinoidy
  2. właściwą pielęgnację skóry produktami dermokosmetycznymi w warunkach domowych
  3. zabiegi wchodzące w zakres działania medycyny estetycznej, stanowiące ważne uzupełnienie postępowania.

Wybór leczenia jest uzależniony od postaci trądziku, przebiegu, ciężkości choroby, stopnia nasilenia łojotoku, rozległości zmian, skłonność do bliznowacenia, chorób towarzyszących.

Zabiegi są skuteczne w różnych stadiach choroby, przy trądziku aktywnym, jak i w fazie występowania powikłań.

Do najczęściej stosowanych metod zabiegowych należą:

  • mikrodermabrazja
  • peelingi chemiczne
  • metody laserowe
  • metody wykorzystujące intensywne źródło światła (IPL)
  • wypełnianie ubytków skóry
  • krioterapia
  • mezoterapia
  • elektrochirurgia

Szczególne znaczenie mają zabiegi złuszczania (peelingi), które mają zastosowanie w formach łagodnych i średnio-nasilonych postaciach trądziku, a także w korygowaniu blizn i przebarwień skóry.

Zabiegi złuszczania regulują procesy rogowacenia w ujściach mieszków włosowych, zmniejszają ilość mikro zaskórników. Działają przeciwzapalnie. Pomagają lepiej przenikać lekom zewnętrznym, redukują przebarwienia, poprawiają wygląd blizn.

W naszym gabinecie oferujemy szereg zabiegów dobieranych indywidualnie przez lekarza w zależności od rodzaju trądziku, stopnia jego nasilenia oraz rodzaju skóry.

WYPADANIE WŁOSÓW, ŁYSIENIE

hair-248049_1920Ilość mieszków włosowych wynosi u człowieka około 5 mln, z tego około 100-150 tysięcy znajduje się na głowie.

Każdy włos podlega kolejno następującym po sobie fazom cyklu rozwojowego:

          • anagen – okres wzrostu włosa – trwa 2- 7 lat
          • katagen – okres zahamowania (przejściowy) wzrostu – trwa kilka miesięcy (2- 4 miesiące)
  • telogen – okres wypadania – trwa kilka tygodni.

Wzrost poszczególnych włosów jest u ludzi niezsynchronizowany.

W ciągu całego życia każdy mieszek włosowy przechodzi 20- 30 razy cykl wzrostu włosa.

Cykl wzrostu włosa może zostać zahamowany, zaburzony przez bardzo wiele czynników w każdej fazie wzrostu.

Naturalnym jest wypadanie około 100 włosów telogenowych dziennie, widoczne w trakcie mycia, czesania , nie wpływa na gęstość włosów i nie powinien budzić niepokoju.

Większa utrata włosów jest zjawiskiem nieprawidłowym (patologicznym) i prowadzi do łysienia.

Wyróżniamy następujące typy kliniczne łysienia:

  • łysienie bliznowaciejące- dochodzi do wyłysienia trwałego
  • łysienie niebliznowaciejące- możliwy jest odrost włosów

Największą grupę chorób stanowią zmiany, w których mamy do czynienia z łysieniem niebliznowaciejącym. Do tej grupy zaliczamy łysienie:

  • fizjologiczne,
  • męskie androgenowe,
  • androgenowe kobiet,
  • łysienie plackowate.

Z uwagi na mechanizm łysienia wyróżniamy trzy rodzaje:

  • łysienie telegenowe – przedwczesne zakończenie anagenu (fazy wzrostu włosa ), wzrost ilości telogenów, czyli przejście większej niż normalnie ilości włosów będących w fazie wzrostu do fazy wypadania
  • łysienie anagenowe – uszkodzenie włosa anagenowego, czyli będącego w fazie wzrostu i wzrost ilości włosów dystroficznych
  • łysienie mieszane – działają oba mechanizmy

Przykładem łysienia anagenowego jest łysienie po radio i chemioterapii, łysienie plackowate.

Łysienie telogenowe dotyczy między innymi łysienia androgenowego męskiego oraz androgenowego u kobiet.

Utrata włosów może być przejściowa lub trwała, obejmująca niewielką powierzchnię lub całą owłosioną skórę głowy.

Przejściowa utrata włosów jest często spotykana, ustępuje wraz z usunięciem przyczyny jej wywołującej. Jest reakcją organizmu na zmiany pór roku, dietę, stres, zmiany hormonalne.

Łysienie typu męskiego – androgenowe i bliznowaciejące utrzymuje się trwale.

Mechanizmy odpowiedzialne za przewlekłą utratę włosów zależą od typu łysienia.

Przyczyn wypadania włosów jest bardzo dużo i są one na ogół trudne do określenia, często nakładają się na siebie. Łysienie może być związane z:

  • wrodzonymi chorobami włosów,
  • wiekiem biologicznym,
  • sposobem odżywiania,
  • stresem,
  • chorobami skóry głowy (łojotok, łupież),
  • chorobami zakaźnymi, oraz chorobami przebiegającymi z gorączką,
  • chorobami ogólnoustrojowymi,
  • zaburzeniami hormonalnymi,
  • chorobami układu krążenia,
  • zatruciem metalami ciężkim,i
  • sezonową utratą włosów (jesień, wiosna),
  • łysieniem mechanicznym (nadmierne naciąganie włosów – gumki, skubanie włosów),
  • promieniowaniem UV.

Masowe wypadanie włosów o nagłym początku niekiedy stanowi reakcję niepożądaną na stosowanie leków (chemioterapia, beta blokery, leki przeciwdrgawkowe, retinoidy) bądź środków chemicznych, takich jak farby, trwała ondulacja.

Łysienie fizjologiczne:

Do łysienia fizjologicznego dochodzi w następujących okresach życia człowieka:

  • w okresie niemowlęcym- najczęściej zaczyna się w okolicy potylicznej, pod koniec pierwszego roku życia dochodzi do wymiany włosów
  • w okresie pokwitania- przerzedzenie włosów w kątach czołowo- potylicznych
  • u osób powyżej 60 roku życia

Najczęściej mamy do czynienia z łysieniem androgenowym:

Dotyczy ono nawet 80 % mężczyzn po 50 roku życia i około 1/3 kobiet po 40 roku życia.

Etiopatogeneza łysienia androgenowego jest złożona, decydującą rolę odgrywają czynniki genetyczne, wiek, poziom androgenów.

Pierwsze objawy wypadania włosów u mężczyzn można zauważyć już w wieku pomiędzy 20-30 lat.

Androgeny przyśpieszają cykl życiowy włosa. Prowadzi to do wyczerpania zdolności mieszka włosowego do produkcji nowych włosów. Włosy stają się coraz cieńsze, a w końcu wypadają trwale. Enzym 5-α reduktaza przekształca testosteron do formy aktywnej DTH (dihydrotestosteron ). DTH działając na receptory androgenowe mieszka włosowego pobudzają metabolizm komórkowy i indukują przemianę włosa z fazy wzrostu włosa (anagenu) do fazy wypadania (telogenu ). Faza anagenu ulega skróceniu, a faza telogenu wydłużeniu. Dochodzi do miniaturyzacji mieszka włosowego i produkcji niewykształconych włosów ostatecznych czyli włosów mieszkowych.

Łysienie przebiega według typowego wzorca. Najpierw utrata włosów z okolic skroniowych, następnie cofnięcie linii włosów z okolic czoła i w końcu utrata włosów na szczycie głowy.

U kobiet oprócz czynników genetycznych ważną rolę odgrywają hormonalne czynniki prowokujące takie jak detergenty, lakiery, farby do włosów, stres.

Wyróżniamy typ męski i rozlany łysienia. Często łysieniu towarzyszy łojotok.

Jest to proces wieloletni, przewlekły. U kobiet prowadzi jedynie do przerzedzenia włosów, przebiega z okresami bezobjawowymi, oraz okresami wypadania. U mężczyzn jest to proces ciągły, postępujący z wiekiem. Często prowadzi do zupełnego wyłysienia.

Łysienie przewlekłe żeńskie ma głównie związek z substancją P, oraz z naczyniowym śródbłonkowym czynnikiem wzrostu- VEGF.

Substancja P jest neuroprzekaźnikiem. Duże stężenie tej substancji stwierdza się w początkowej fazie wzrostu włosa i spadek stężenia pod koniec fazy.

VEGF – uczestniczy w regulacji wzrostu włosa, polepsza odżywienie i ukrwienie cebulek włosowych.

Łysienie spowodowane jest miniaturyzacją mieszka włosowego, wzrostem włosów w fazie telegenu (wypadania włosów) i skróceniem fazy anagenu (wzrostu włosów).

Jeżeli uwzględnimy mechanizm łysienia najczęściej mamy doczynienia z łysieniem telegenowym.

Łysienie plackowate:

W przebiegu łysienia plackowatego dochodzi do nagłej utraty włosów i pojawienia się okrągłych lub owalnych ognisk pozbawionych włosów. Skóra w miejscu wyłysienia nie jest zmieniona, obserwuje się tzw, włosy wykrzyknikowe na obwodzie ogniska wyłysienia.

Przyczyna choroby jest złożona i nie do końca poznana. Podkreśla się rolę czynnika dziedzicznego (występowanie rodzinne w 10- 20% przypadków) immunologicznego, autoimmunologicznego, proces apoptozy.

Podkreśla się również bardzo duże znaczenie stresu.

Wyróżniamy następujące postacie kliniczne łysienia plackowatego:

  • łysienie plackowate zwykłe – występują pojedyncze ogniska kształtu owalnego lub okrągłego,
  • łysienie całkowite – dochodzi do całkowitej utraty włosów w obrębie głowy,
  • łysienie uogólnione – dochodzi do utraty owłosienia w obrębie głowy, brwi, rzęs, owłosienia łonowego.

Wyróżniamy również postać złośliwą łysienia plackowatego, w której dochodzi do łysienia uogólnionego, opornego na leczenie.

Leczenie specjalistyczne, trudne, długotrwałe, uzależnione od rodzaju schorzenia, o trudnym do przewidzenia rokowaniu.

Stosuje się leczenie ogólne i miejscowe.

W ustaleniu przyczyn wypadania włosów, oraz określenia typu łysienia wykorzystuje się następujące badania:

  • wywiad,
  • badania laboratoryjne krwi,
  • trichogram,
  • fototrichogram,
  • badanie kamerą wideo,
  • badanie gęstości włosów na ustaloną jednostkę powierzchni,
  • mikroskopowe badanie łodygi włosa,
  • badanie mykologiczne,
  • badanie mikroelementów,
  • biopsje, badanie histopatologiczne wycinka skóry,
  • badanie dermatoskopowe.

Leczenie wypadania włosów:

Jeśli łysienie jest tylko objawem innych, poddających się leczeniu zaburzeń, niezbędne jest szybkie wdrożenie odpowiedniej terapii choroby zasadniczej, która często pozwala na zahamowanie utraty włosów.

W zależności od rodzaju schorzenia powinno być prowadzone przez odpowiedniego specjalistę np. endokrynologa.

Niezbędna jest prawidłowa pielęgnacja włosów polegająca na:

  • częstym myciu włosów odpowiednim szamponem,
  • masowanie skóry głowy,
  • noszeniu wygodnej fryzury,
  • ograniczenie do minimum zabiegów fryzjerskich,
  • ograniczenie do minimum używania lakieru, wosku, żelu do układania włosów.

Celem leczenia łysienia androgenowego jest zahamowanie miniaturyzacji mieszka włosowego, zahamowanie wypadania i stymulacja włosów ostatecznych.

W leczeniu łysienia androgenowego wykorzystujemy:

  • wcierki z preparatami poprawiającymi krążenie krwi, rozszerzającymi naczynia krwionośne, szczególnie ważną rolę odgrywa miniksydyl,
  • leki przeciwgrzybicze,
  • leki przeciwzapalne,
  • steroidy miejscowe,
  • preparaty z estrogenami u kobiet,
  • przeciwandrogeny (octan ciproteronu), spironolakton – u kobiet,
  • mężczyźni- leczenie hormonalne – finasterydem,
  • leczenie zaburzeń hormonalnych u kobiet jeśli takie występują,
  • szampony zawierające biotynę, panthenol, madekasozyd, peptydy, cynk,
  • przeszczep włosów,
  • psychoterapię.

W leczeniu łysienia telegenowego:

  • najważniejsze jest ustalenie i usunięcie przyczyny,
  • wcierki z preparatami poprawiającymi krążenie krwi, rozszerzającymi naczynia krwionośne,
  • suplementacja żelaza, mikroelementów, biotyny, witamin z grupy B.

Medycyna estetyczna niezależnie od przyczyny wypadania włosów, oraz typu łysienia oferuje niezwykle skuteczną, niechirurgiczną terapię wspomagającą leczenie- mezoterapię owłosionej skóry głowy.

Mezoterapia owłosionej skóry głowy działa pobudzająco, zwiększa ukrwienie i odżywienie mieszków włosowych, co prowadzi do zatrzymania wypadania włosów, a także stwarza jak najkorzystniejsze warunki do ich odrostu.

MIEJSCOWY NADMIAR TKANKI TŁUSZCZOWEJ

Komórki tłuszczowe (adipocyty) są bardzo duże, a aż 85% ich objętości stanowi tłuszcz. Posiadają one bardzo małą cytoplazmę i jądro.

Ciało człowieka zawiera dwa rodzaje tłuszczu:

  • tłuszcz biały- odgrywa ważną rolę w metaboliźmie energii, zapewnieniu ciepła oraz ochronie narządów przed urazami;
  • tłuszcz brązowy-  otacza narządy wewnętrzne i jest głównie skoncentrowany między łopatkami na plecach.

Nadmiar tkanki tłuszczowej może być uogólniony i wtedy mamy do czynienia z otyłością uogólnioną, lub może dotyczyć ściśle określonego regionu naszego ciała i wtedy mówimy o otyłości miejscowej lub lokalnej.

Otyłość charakteryzuje się nadmiarem tkanki tłuszczowej w stosunku do normy.

Otyłość rozpoznaje się na podstawie szeregu współczynników takich jak:

  • wskaźnik BMI- prawidłowa masa to BMI- 19,0-25,0
  • pomiar obwodu brzucha na poziomie tali- u kobiet otyłość brzuszna >88 cm, u mężczyzn otyłość brzuszna >102 cm
  • wskaźnik WHR – otyłość u kobiet- WHR >0,8, u mężczyzn WHR > 0,9
  • empirycznie określone tabele wartości w zależności od płci, wieku, wzrostu, budowy.

Wyróżnia się dwa typy otyłości w zależności od przyczyn jej powstania:

  • otyłość pierwotną(pokarmową) , która jest wynikiem nakładania się różnych czynników :
    • genetycznych,
    • środowiskowych,
    • fizjologicznych,
    • psychologicznych.
  • otyłość wtórną, która jest objawem chorób między innymi:
    • metabolicznych,
    • chorób ośrodkowego układu nerwowego,
    • wad chromosomalnych,
    • działania niektórych leków.

Ze względu na rozmieszczenie tkanki tłuszczowej w organizmie wyróżniamy dwa podstawowe rodzaje otyłości:

  • otyłość typu gruszka (udowo-pośladkowa),
  • otyłość typu jabłko (brzuszna, wisceralna).

Szczególnie niebezpieczny jest nadmiar tkanki tłuszczowej zgromadzonej w okolicy brzucha. Wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu polimetabolicznego, które  wzrasta wyraźnie u osób z otyłością brzuszną.  Do oceny zagrożenia stosuje się wskaźnik WHR, czyli ‚talia/biodra”. Oblicza się go dzieląc obwód talii (wyrażony w centymetrach) przez obwód bioder (również w centymetrach). W przypadku kobiet WHR większe niż 0,8, a u mężczyzn większe niż 0,9 może świadczyć o zwiększonym ryzyku wystąpienia niektórych chorób takich jak: cukrzyca, nadciśnienie, zaburzenia lipidowe czy schorzenia układu krążenia.

Lokalne nagromadzenie depozytów tłuszczowych nie dotyczy wyłącznie  osób z nadwagą, ale bardzo często osób z prawidłową masą ciała.

Zazwyczaj miejscowy nadmiar tkanki tłuszczowej jest niemożliwy do redukcji za pomocą leczenia dietetycznego i/lub ćwiczeń.

Przyczyny odkładania się depozytów miejscowych nie są do końca poznane. Wymienianych jest wiele różnych czynników, do których zaliczamy:

  • czynniki genetyczne,
  • zaburzenia endokrynologiczne (hormonalne),
  • niewłaściwe nawyki żywieniowe,
  • płeć,
  • siedzący tryb życia,
  • małą aktywność fizyczną.

Do ich powstania może przyczynić się nieprawidłowe odżywianie (przekarmianie ) w okresie dzieciństwa. Liczba komórek tłuszczowych zwiększa się jedynie do okresu dojrzewania. W późniejszym okresie życia istniejące komórki tłuszczowe mogą jedynie zwiększać lub zmniejszać swoją objętość, praktycznie nie występują ich podziały. Spożywanie zbyt kalorycznych posiłków w dzieciństwie, prowadzi w pierwszym okresie do zwiększenia liczby komórek gromadzących tłuszcz, dopiero później do wzrostu ich średnicy. Podobny problem powstaje, gdy duża liczba komórek w danym miejscu jest uwarunkowana genetycznie. W takich przypadkach zdecydowanie trudniej jest uzyskać i wymodelować prawidłową sylwetkę przy pomocy diety i ćwiczeń w dorosłym życiu.

Najczęściej nadmierne depozyty tłuszczu zlokalizowane są na: brzuchu, biodrach, udach, pośladkach, plecach i okolicy nadkolanowej, podbródku, okolicy żuchwy, okolice wzgórka łonowego.

W leczeniu nadmiaru miejscowej tkanki tłuszczowej i modelowaniu sylwetki stosowane są następujące metody:

  • redukcja wagi jeżeli jest konieczna
  • liposukcja klasyczna
  • liposukcja laserowa
  • liposukcja wibracyjna
  • liposukcja ultradźwiękowa
  • lipoliza iniekcyjna- intralipoterapia
  • mezoterapia igłowa i bezigłowa
  • karboksyterapia
  • drenaż limfatyczny

 

 

CELLULIT

Często występuje łącznie z otyłością, jednak nie powinno się łączyć tych dwóch stanów ściśle ze sobą , bowiem cellulit dotyczy kobiet zarówno tych z nadmierną , jak i tych z prawidłową masą ciała.

Zmiany przypominają wyglądem „skórę pomarańczy” lub „materac”.

Cellulit dotyczy 80 – 95 % kobiet zwykle po okresie dojrzewania płciowego.

Cellulit często jest mylony z miejscowym odkładaniem się tkanki tłuszczowej, zastojem w krążeniu żylnym i wiążącym się z tym obrzękami, wiotkością i utratą jędrności skóry, a także z pojęciem cellulitis, które oznacza ostrą chorobę bakteryjną skóry, która jest bardziej rozlaną postacią róży wywoływaną nierzadko przez bakteryjną florę mieszaną.

Z punktu medycznego – cellulit to schorzenie metaboliczne tkanki podskórnej, dotyczące patologii komórek tłuszczowych, tkanki łącznej oraz zaburzenia mikrokrążenia skóry i tkanki podskórnej. Widoczne gołym okiem grudki i nierówności to powiększone komórki tłuszczowe (adipocyty ).

Jest to choroba degeneracyjna, przebiegająca etapami i postępująca.

Cellulit zaliczany jest do grupy panikulopatii i określany jako obrzękowo-włóknikowo-stawardnienowa patologia podskórnej tkanki tłuszczowej- PEFS – (panniculopathia edemato-fibro-sclerotica) .

Inna używana nazwa to GLD- Ganoid lipodystrophy ( lipodystrofia )

Zaburzenia widoczne na powierzchni skóry są wtórne w stosunki do zaburzeń tkanki podskórnej.

PEFS rozwija się na podłożu konstytucjonalnym i jej pojawienie się związane jest z całą serią czynników predysponujących i wywołujących do których należą:

  • czynniki dziedziczne
  • rasa zachodnia
  • budowa fizyczna- defekty postawy i oparcia stopy, niewystarczająca komponenta mięśniowa
  • długotrwała pozycja stojąca
  • dieta hypowitaminowa, hypoproteinowa, bogata w węglowodany i tłuszcze, niewielka ilość błonnika, nadużywanie soli
  • niektóre leki: wazodylatacyjne, antagoniści wapnia, leki przeciwtarczycowe, beta- blokery
  • siedzący tryb życia
  • nadwaga i otyłość
  • niewłaściwa higiena życia- palenie papierosów
  • zbyt ciasny ubiór, wysokie obcasy
  • zaburzenia równowagi hormonalnej nadmierne wydzielanie estrogenów przy deficycie progesteronu
  • okres dojrzewania
  • ciąża
  • menopauza
  • antykoncepcja hormonalna
  • H TZ (hormonalna terapia zastępcza

Powstanie cellulitu jest bardzo złożonym procesem, w którym dużą rolę odgrywają hormony, a zwłaszcza nadmiar estrogenów przy jednoczesnym niedoborze progesteronu.

Uwarunkowania hormonalne cellulitu są ściśle powiązane ze strukturą anatomiczną skóry u kobiet , z obfitą tkanką podskórną i odmienną niż u mężczyzn strukturą tkanki łącznej.

Zaczyna się od zaburzeń mikrokrążenia z zastojem w obrębie naczyń krwionośnych i limfatycznych oraz zwiększeniem przepuszczalności ich ścian i gromadzeniem płynu w przestrzeni międzykomórkowej. Skutkuje to upośledzeniem dopływu składników odżywczych do komórek oraz niewystarczającym odprowadzaniem zbędnych produktów przemian metabolicznych i ich nadmiernego gromadzeniem w tkance podskórnej. Bogata w tłuszcz tkanka podskórna jest gorzej ukrwiona i utrudnione jest spalanie tłuszczu, jak również usuwanie produktów przemiany materii i toksyn. Zmianami objęte są również komórki tłuszczowe, które w wyniku wyżej opisanych zmian są gorzej ukrwione i utlenowane , powiększają swoją objętość, zaczynają nasilać ucisk na naczynia włosowate i zwiększać przepuszczalność ich ścian. Adipocyty zwiększają swe rozmiary nie tylko gromadząc tłuszcz, ale również nieusunięte, zalegajace produkty przemiany materii.

Wokół komórek tłuszczowych zajętego obszaru pojawiają się mikrotętniaki. Tak zaczyna się błędne koło. Powiększone, pozbijane w twarde grudki komórki tłuszczowe mogą łatwo przesuwać się między włóknami kolagenu i elastyny, deformują tkankę łączną, która stopniowo twardnieje i traci elastyczność. Stwardnienia te mogą uciskać na zakończenia nerwowe w skórze, co może powodować ból.

Skóra w obrębie zajętych obszarów często jest zimna , blada, sucha, mniej sprężysta i elastyczna, „ciastowata”.

Cellulit u mężczyzn zdarza się rzadko. Występuje zwłaszcza mężczyzn z niedoborem androgenów : choroba Klinefeltera, hypogonadyzm, w stanach pokastracyjnych i u pacjentów, którzy otrzymywali estrogeny w terapii nowotworowej raka prostaty., w niektórych chorobach wątroby. Objawy cellulitu nasilają się proporcjonalnie do stopnia niedoboru androgenów .

Wyróżniamy 4 stadia rozwoju choroby:

  • stadium obrzękowe
  • stadium fibrozy- włóknienia
  • stadium sklerozy- stwardnienia
  • stadium guzkowe

Mają one mające swoje odzwierciedlenie kliniczne:

  • I-sze stadium : charakteryzuje się zmniejszeniem elastyczności, zwiększeniem możliwości ujęcia skóry w fałd, hipotermią, zwiększeniem „ciastowatości” skóry,
  • II-gie stadium: skóra jest blada, hypotermiczna, obserwuje się zwiększenie „ciastowatości”, skóry, regionalne zmniejszenie elastyczności i zwiększenie zdolności ujęcia jej w fałd. Odczucia parestezji niebyt wyraźne, a „pinch test” (test szczypania ) jest negatywny.
  • III-cie stadium: widoczna jest ” skórka pomarańczowa”. Palpacyjnie wyczuwalne są drobne granulki w głębszych warstwach tkanki. podskórnej, czasami pojawia się ból spowodowany głęboką palpacją Występuje zmniejszenie elastyczności skóry z rejonami skóry wiotkiej. Brak dolegliwości bólowych spontanicznych, czasami pozytywny „pinch test”.
  • IV-te stadium: skóra blada, pofałdowana o wyglądzie przypominającym „materac” , regionalnie hypotermiczna, wiotka. Łatwo daje się ujęć w fałd. Wstępują guzki pojedynczo lub w pakietach, bolesne palpacyjnie. Często zgłaszany jest ból spontaniczny. Pozytywny „pinch test.

Oprócz stopni rozwoju cellulitu wyróżniamy też jego różne rodzaje:

  • cellulit twardy – występuje u młodych kobiet poniżej 25 roku życia, jest mało widoczny. Charakteryzuje się obecnością twardych, bolesnych zmian położonych płasko w tkance podskórnej. Zajmuje głównie okolicę pośladków, ud i wewnętrznej części kolan. Skóra na obszarach dotkniętych zmianami jest sucha, szorstka i zbita.
  • cellulit wiotki – występuje po 35 roku życia, guzki stają się bardziej widoczne. Skóra jest wiotka i mało napięta, łatwo daje się ująć w fałd, w którym wyczuwalne są liczne grudki. Występuje na kończynach dolnych i górnych, pośladkach, brzuchu oraz sutkach.
  • cellulit obrzękowy- jest to rzadko ale najcięższa postać cellulitu. Występuje przede wszystkim w okolicach pośladków i ud. Skóra jest napięta na obrzękniętych tkankach, a jej konsystencja porównywana jest do ciasta. Zmiany są bardzo widoczne.
  • cellulit lipidowy- charakteryzuje się występowaniem grudek głęboko w tkance podskórnej, które osiągają duże rozmiary co wynika z ciągłego odkładania w nich lipidów.

Okolice predysponowane do występowania cellulitu:

  • okolica krętarzowa,
  • okolica górno-boczna i środkowo-boczna ud,
  • okolica boczna, przyśrodkowa kolan,
  • brzuch,
  • pośladki,
  • ramiona.

Rozpoznanie cellulitu na podstawie objawów klinicznych nie nastręcza większych problemów.

W początkowej fazie rozwoju lub przy innych schorzeniach współtowarzyszących możemy wykonać badania takie jak:

  • termografia,
  • badanie USG,
  • badanie antropometryczne,
  • wideo kapilaroskopia.

Leczenie cellulitu:

Nie ma jednolitej i ustalonej metody leczenia. Leczenie jest długotrwałe i wymaga systematyczności i stosowania terapii łączonej.

Leczenie cellulitu powinno uwzględniać:

  • eliminację czynników wywołujących i o ile to możliwe predysponujących
  • regulację przepuszczalności naczyń krwionośnych – działanie lipolityczne
  • działanie przeciwobrzękowe
  • aktywowanie przepływu krwi

Metody leczenia cellulitu można podzielić ogólnie na na:

  • farmakologiczne
  • kosmetyczne
  • fizyczne
  • chirurgiczne

Rodzaj i liczba terapii zależą od stopnia zaawansowania cellulitu oraz od stanu zdrowia pacjenta.

Najbardziej popularne zabiegi to:

  • endermologia
  • zabiegi laserowe
  • thermage
  • body wraping
  • ultradźwięki
  • masaż wibracyjny
  • elektrostymulacja
  • karboksyterapia
  • mezoterapia
  • lipoliza iniekcyjna
  • metody chirurgiczne- liposukcja

Wszystkie metody polegające na miejscowym ucisku, drenażu, masowaniu nie dają zadawalających wyników jeżeli chodzi o wyrównanie guzkowatego wyglądu skóry, zmniejszają jedynie obwód.

Większą skuteczność wykazują preparaty wstrzykiwane bezpośrednio do tkanki tłuszczowej w czasie mezoterapii. Szczególnie korzystne jest działanie mezoterapii w połączeniu z innymi metodami.

Wszystkie metody leczenia mogą jedynie zmniejszyć jego objawy i spowodować przejściową poprawę wyglądu skóry. Im mniej zaawansowany cellulit i im szybciej zaczniemy go leczyć tym lepsze uzyskujemy efekty leczenia.

W celu utrzymania korzystnego wyglądu po serii zabiegów, najistotniejsze znaczenie ma zmiana trybu życia:

  • odpowiednia dieta
  • kontrolowaniem wagi ciała (unikanie wahań ciśnienia)
  • ruch, ćwiczenia fizyczne
  • regularna pielęgnacja domowa
  • masaże

ROZSTĘPY

W początkowej fazie rozwoju (faza zapalna) są one obrzęknięte, wyniosłe, koloru sinoczerwonego lub czerwonego. Układają się wobec siebie równolegle. Są różnej szerokości i grubości. Z czasem ulegają zanikowi- są pomarszczone, zapadłe, ich barwa zmienia się na perłowobiałą. Skóra w ich obrębie jest lśniąca, wiotka (faza zanikowa – przeorganizowania).

Rozstępy są rodzajem blizn. Czerwone rozstępy odpowiadają bliznom w trakcie rychłozrostu, a rozstępy białe odpowiadają bliźnie ostatecznej.

Nie upośledzają funkcji organizmu. Z reguły nie towarzyszą im objawy kliniczne, poza czasami występującym świądem, odczuciem pieczenia. Stanowią jednak poważny problem natury estetycznej.

Przyczyna powstawania rozstępów:

Przyczyna ich powstawania nie została dokładnie wyjaśniona, choć wiadomo, że w ich obrębie dochodzi do zaburzeń architektury włókien kolagenowych i elastycznych, które są odpowiedzialne za elastyczność, jędrność, sprężystość i wytrzymałość skóry.

Rozstępy powstają w skórze właściwej. Są efektem dysproporcji pomiędzy wytrzymałością skóry, a siłami ją rozciągającymi.

Pojawienie się rozstępów wskazuje na upośledzenie funkcji fibroblastów. Szczególna rolę w pojawieniu się rozstępów odgrywają czynniki hormonalne- fizjologiczne (ciąża, okres dojrzewania), chorobowe, lub związane z przyjmowaniem niektórych leków.

Zmiany stężenia hormonów zwłaszcza podwyższony poziom kortyzolu ( jeden z hormonów produkowany przez korę nadnerczy), zaburza czynność fibroblastów. W wyniku czego produkowane są zmienione włókna kolagenu i elastyny, które są bardziej kruche, mniej elastyczne i mniej podatne na rozciąganie. Podczas nadmiernego lub nagłego i szybkiego rozciągania skóry ( jak to np. ma miejsce w przypadku przyrostu masy ciała ) dochodzi do zrywania regularnej sieci włókien w skórze właściwej, czego efektem są rozstępy.

Dodatkowo ścieńczenie naskórka powoduje, że są one bardziej widoczne.

Czynniki predysponujące do występowania rozstępów:

  • czynniki genetyczne
  • okres dojrzewania – ciąża – okres karmienia
  • menopauza
  • otyłość
  • częste, nagłe wahania masy ciała
  • diety niskokaloryczne
  • dieta uboga w makro i mikroelementy, niskoproteinowa
  • uprawianie kulturystyki i sportów siłowych – schorzenia endokrynologiczne (np.Choroba Cushinga) – leki sterydowe ogólne i miejscowe
  • przyjmowanie „anabolików”
  • antykoncepcja hormonalna

Miejsca predysponowane do występowania:

Rozstępy mają charakterystyczną lokalizację i typowy kierunek przebiegu.

Najczęściej występują na: pośladkach, udach, biodrach na brzuchu, piersiach, w okolicach barków.

Zazwyczaj występują symetrycznie i pojawiają się w kilku miejscach na raz.

Na brzuchu mogą układać się promieniście lub wachlarzowato, na biodrach poprzecznie , na piersiach promieniście od brodawki sutkowej, na pośladkach poziomo, na udach skośnie od wewnątrz , w okolicy lędźwiowo-krzyżowej poziomo.

Leczenie rozstępów:

Nie możemy trwale usunąć rozstępów, ale zdecydowanie możemy je zredukować i poprawić wygląd skóry.

Zdecydowanie lepsze wyniki leczenia uzyskujemy gdy rozstęp jest w pierwszej fazie rozwoju.

Terapia jest długotrwała, wymaga systematyczności.

Znanych jest wiele metod leczenia do których zalicza się:

Efekty leczenia nie zawsze są zadawalające stąd stosowanie terapii łączonych.

Wszystkie zabiegi stosowane oddzielnie lub w terapii łączonej mają na celu wygładzenie, poprawę jędrności, elastyczności skóry oraz wyrównanie jej koloru, co sprawia, że rozstępy stają się mniej widoczne. Rodzaj i częstotliwość zabiegów jest proponowany przez lekarza, w zależności i od rodzaju i zaawansowania zmian.

Niezwykle istotnym elementem zapobiegającym powstawaniu rozstępów jak i podtrzymującym efekt leczenia jest profilaktyka polegająca na:

  • stosowanie zbilansowanej diety bogatej w makro i mikroelementy, bogatej w proteiny
  • unikanie wahań masy ciała
  • stosowanie racjonalnych diet pod kontrolą specjalisty
  • masaż skóry
  • odpowiednio dobrane kosmetyki z substancjami nawilżającymi, regenerującymi i ujędrniającymi skórę.

BLIZNY

Blizna wyraźnie różni się od otaczającej ją skóry kolorem, strukturą, reakcją na promieniowanie słoneczne, elastycznością i wytrzymałością.

Blizna do czasu 12 miesięcy od powstania jest blizną świeżą, tzn. nie do końca uformowaną, a w jej obrębie zachodzą dynamiczne procesy przebudowy z udziałem włókien elastycznych i kolagenowych oraz naczyń krwionośnych.

Jeśli w tym okresie czasu zapewnimy bliźnie odpowiednie warunki (ochrona przed dodatkowymi urazami, właściwa pielęgnacja i zabezpieczenie przed słońcem i mrozem), naturalne procesy naprawcze organizmu w większości przypadków prowadzą do wytworzenia blizny korzystnej z punktu widzenia estetycznego.

Gojenie się rany definiuje się jako zamkniecie ubytku w procesie bliznowacenia.

Rany powierzchowne obejmujące zewnętrzną warstwę skóry goją się bez blizny na drodze naskórkowania. Uszkodzenie głębsze skóry wiąże się zawsze z wytworzeniem blizny.

Gojenie jest procesem dynamicznym, wieloetapowymi i skomplikowanym. Może zachodzić jako gojenie:

  • per primam ( rychłozrost ) – występuje przy zaopatrzeniu chirurgicznym rany
  • per secundam (ziarninowanie) – rana pozostawiona do „samoistnego wygojenia”

Gojenie pod strupem zdarza się wtedy, gdy początkowy skrzep ulegnie wyschnięciu, tworząc strup będący naturalnym biologicznym opatrunkiem, zaś ziarninowanie i regeneracja naskórka odbywa się pod nim.

Etapy gojenia się ran:

Wyodrębniono trzy główne fazy gojenia skóry, które następują po zakończeniu hemostazy:

  1. Faza zapalna trwa zwykle od 48 do 72 godzin i obejmuje
  • odpowiedź naczyniową
  • odpowiedź komórkową
  1. faza proliferacyjna- trwa 10-15 dni i obejmuje:
  • odtworzenie bariery naskórkowej
  • odtworzenie właściwego unaczynienia
  • wzmocnienie tkanek w miejscu zranionym (fibroplazja)
  1. Faza remodolingu obejmuje:
  • depozycję składników macierzy i ich wymianę
  • równowagę, synteza- resorpcja kolagenu
  • porządkowanie włókien kolagenowych

Proces odbudowy rozpoczyna się już w fazie reakcji zapalnej i proliferacyjnej i trwa do 2 miesięcy aż do pełnego zamknięcia rany, po czym następuje faza regresji, która może trwać nawet 2 lata.

Zaburzenia tego procesu może prowadzić do opóźnienia gojenia, powstania rany przewlekłej lub wytworzenia patologicznej blizny.

Ostateczny wygląd blizny zależy od uwarunkowań osobniczych i predyspozycji dziedzicznych.

Czynniki wpływające na proces gojenia:

  1. Czynniki ogólne:
  • złe odżywianie
  • niedobory białka, witamin A i E
  • leki- sterydy
  • cytostatyki
  • zaburzenia krążenia
  • zaawansowany wiek
  1. Czynniki miejscowe
  • złe ukrwienie rany
  • zakażenie
  • leki miejscowe
  • niekorzystne mikrośrodowisko
  • neuropatia
  • radioterapia
  • zła technika operacyjna

Podział blizn patologicznych:

Blizny patologiczne możemy podzielić na:

  • zanikowe ( atroficzne)
  • przerostowe (hipertroficzne)
  • keloidy (bliznowce)

Blizny zanikowe (atroficzne):

Blizny zanikowe są efektem zakłócenia procesu gojenia, związanego z niedostateczną syntezą nowej tkanki, jak ma to miejsce w przypadku trądziku, blizn po ospie wietrznej, czy nieprawidłowym leczeniu sterydami.

Miejscowy stan zapalny działa na podścielisko łącznotkankowe położone poniżej, prowadząc do jego destrukcji. Do blizn zanikowych zalicza się również rozstępy.

Klinicznie blizny zanikowe to zwykle okrągłe , małe wgłębienia leżące poniżej powierzchni otaczającej je skóry.

Blizny przerostowe i keloidy (bliznowce):

Blizny przerosłe i keloidy są wynikiem patologicznej odpowiedzi na uraz skóry i pozostają pod regulacją wielu czynników wzrostu.

Z nie do końca wyjaśnionych przyczyn dochodzi do zaburzenia rozkładu i syntezy kolagenu, prowadzących do jego nadprodukcji i powstania blizn przerosłych.

Mogą powstać w każdym wieku , zarówno u kobiet jak i mężczyzn ale ryzyko jest większe u dzieci, młodzieży i osób młodych.

Do czynników ryzyka wpływających na wytworzenie się blizn nieprawidłowych zaliczamy:

  • przedłużające się gojenie rany
  • proces zapalny
  • napięcie okolicy rany
  • pigmentacja skóry
  • podatność genetyczna

Blizny przerostowe – rozwijają się w stosunkowo krótkim czasie od momentu uszkodzenia skóry i nie przekraczają granicy rany. Zmniejszają się z biegiem czasu. Mogą się cofać samoistnie, ale również wykazywać tendencję do dalszego wzrostu. Nie jest możliwe stwierdzenie czy dana blizna cofnie się sama bez leczenia.

Blizny tego typu poszerzają się z powodu napięcia rany. Zwykle są czerwone, pogrubiałe uniesione powyżej poziom skóry ją otaczającej.

Bliznowce (keloidy):

Zaliczane są do łagodnych nowotworów skóry. Są guzami łącznotkankowymi, które pojawiają się w miejscu urazów i uszkodzeń skóry, a także z blizn potrądzikowych. W ciągu kilku miesięcy lub lat mogą ulec przeobrażeniu w zgrubiałe blizny. Keloidy podobnie jak blizny przerostowe to zaburzenia związane głównie z nadmierną aktywnością fibroblastów. W odróżnieniu od blizn przerostowych nie wykazują tendencji do samoistnego spłaszczenia i cofania się, zawsze przekraczają linię urazu. Charakteryzują się znaczną skłonnością do nawrotów po wycięciu chirurgicznym. Klinicznie są to włókniste, spoiste, twarde guzy z charakterystycznymi wypustkami. Mają często nieregularny kształt lub układają się podłużnie. Skóra w miejscu keloidów jest sina, sinoczerwona, matowa, może być gładka.

Bliznowce występują częściej u osób o ciemnej karnacji (Afrykanie, Azjaci).

W niektórych rodzinach istnieje genetyczna skłonność do tworzenia bliznowców.

Obszary predysponowane do wystąpienia keloidów to:

  • ramiona
  • mostek
  • plecy
  • żuchwa
  • kończyny górne
  • małżowiny uszne

Bliznom przerosłym i keloidom może towarzyszyć świąd oraz ból. Duże blizny zlokalizowane w okolicy stawu mogą ograniczać jego ruchomość.

System klasyfikacji blizny wg stopnia nasilenia według „Vancouver Scar Scale”:

  • blizna dojrzała: blizna płaska, jasno zabarwiona
  • blizna niedojrzała: czerwona, lekko uniesiona. Czasami z towarzyszącym świądem lub bólem. Wiele z nich po pewnym czasie „dojrzeje”. Staną się płaskie, o zabarwieniu podobnym do skóry.
  • blizna liniowa hipertroficzna/przerostowa (np. blizna pooperacyjna, po urazie): czerwona uniesiona, ograniczona do granic cięcia, urazu. Blizny te mogą się szybko powiększać przez 3-6 miesięcy, a następnie po fazie statycznej zaczynają się cofać. „Dojrzewają” do wyglądu nieco „sznurowatego” o zwiększonej szerokości. Pełny obraz dojrzewania może trwać nawet 2 lata.
  • rozległa blizna hipertroficzna (np. oparzeniowa): blizna pozostaje w obrębie brzegów rany, czerwona, wzniesiona, czasami swędząca.
  • mniejszy bliznowiec – ogniskowo wzniesiona , swędząca blizna wykraczająca poza normalna tkankę. Może się rozwijać do 1 roku od urazu. Nie cofa się samoistnie. Zwykle chirurgiczne wycięcie powoduje częste nawroty. Może to być genetyczna nieprawidłowość bliznowacenia.
  • większy bliznowiec: duża wzniesiona blizna(powyżej 0,5 cm). Może być bolesna lub swędząca. Rozciąga się poza normalną tkankę. Jest często efektem niewielkiego urazu.

Leczenie bliznowców, blizn przerostowych:

O wiele skuteczniejsze jest zapobieganie bliznom przerostowym niż ich leczenie.

Do zasad profilaktyki w przypadku blizn przyrosłych zalicza się :

  • zabiegi ograniczone do zabiegów ze wskazań lekarskich,
  • cięcie chirurgiczne wykonywane wzdłuż linii najmniejszego napięcia,
  • technika zabieg najmniej uszkadzająca tkanki, atraumatyczna,
  • po zabiegu chirurgicznym lub urazie odpowiednie zaopatrzenie rany zmniejszające napięcie na ranie,
  • sterylne zaopatrzenie rany w celu uniknięcia infekcji.

Leczenie blizn przerosłych keloidów (bliznowców)

Leczenie blizn jest trudne, zwłaszcza w przypadku bliznowców, które ciężko poddają się terapii, a usunięte chirurgicznie nawracają, przybierając jeszcze większy rozmiar. Wybór metody leczenia zależy od dokładnej oceny klinicznej blizny: rodzaj blizny, jej rozmiar, głębokość, część ciała, na której powstała oraz okres, jaki dzieli jej zaistnienie od rozpoczęcia leczenia.

Leczenie blizn przerosłych i bliznowców charakteryzuje się dużą różnorodnością metod.

Ogólnie metody leczenia możemy podzielić na chirurgiczne i niechirurgiczne. Obecnie w leczeniu zaleca się metody skojarzone.

Jako pierwsze po wygojeniu zaleca się leczenie farmakologiczne miejscowe. Stosowane są preparaty zawierające wyciąg z cebuli morskiej i heparynę, które sprzyjać mają normalizacji dalszego procesu gojenia.

Do najczęściej stosowanych metod leczenia zalicza się:

  • leczenie chirurgiczne,
  • leczenie farmakologiczne (do ogniskowe iniekcje kortykosteroidów i innych środków)
  • pokrywanie blizny żelem silikonowym
  • immunoterapia
  • terapia uciskowa- presoterapia
  • krioterapia
  • radioterapia
  • laseroterapia
  • terapia fotodynamiczna (PDF)
  • lasery biostymulujące (niskoenergetyczne)

Leczenie nie zawsze jest skuteczne ponieważ bliznowce mają tendencję do nawrotów.

Leczenie blizn zanikowych

Wygląd blizny można poprawić, opierając się na dwóch procesach skórnych: złuszczaniu oraz stymulacji żywych warstw skóry do odnowy.

Stosowane są następujące zabiegi:

  • peeling chemiczny,
  • mikrodermabrazja,
  • metody chirurgiczne,
  • metoda leczenia blizn zanikowych wywołanych przewlekłym stosowaniem kortykosteroidów polega na wstrzykiwaniu roztworu soli fizjologicznej, powodującej ich wypłukanie i ponownym pobudzeniu rozrostu tkanki tłuszczowej,
  • laseroterapia,
  • kriochirurgia,
  • mezoterapia,
  • wypełnianie ubytków skóry.

Oprócz zabiegów leczniczych stosuje się zabiegi pielęgnacyjne, natłuszczanie, nawilżanie i masowanie. Blizny należy chronić przed wpływem promieniowania UV i wysokich temperatur.

Należy przy tym pamiętać, że każda blizna jest zmianą trwałą i nie można jej całkowicie usunąć żadnymi metodami.

Dzięki jednak profilaktyce, pielęgnacji, zabiegom, możemy spowodować, że blizna będzie mniej widoczna, płaska, w kolorze skóry, bardziej elastyczna.

PRZEBARWIENIA

przebarwieniaMelanina obecna w skórze pełni naturalną ochronę przed promieniowaniem ultrafioletowym (UV) emitowanym przez słońce i promieniowaniem jonizującym. Pełni również rolę wymiennika jonowego w układzie odtruwającym skórę.

Melanocyty – najczęściej występują w naskórku, w mieszku włosowym, oku, wokół naczyń skóry, nerwów obwodowych.

Liczba melanocytów jest podobna u kobiet i mężczyzn, nie zależy od rasy. Zróżnicowanie etniczne koloru skóry zależy od rozmiaru i gęstości występowania melanocytów.

Wyróżniamy dwa typy melaniny:

  • eumelanina ( nazywana „prawdziwą” melaniną)- jest czarna lub brązowa i obecna w skórze osób o ciemnej karnacji (chroni przed promieniami UV),
  • feomelanina ( nazywana też „czerwoną” melaniną )- jest obecna w skórze osób o jasnej karnacji i rudych włosach (nie chroni przed promieniowaniem UV).

Proporcja tych dwóch typów melaniny określa naturalny kolor skóry i rodzaj opalenizny powstający w wyniku ekspozycji na słońce.

Melanina jest produkowana z tyrozyny przez melanocyty ( które znajdują się w najgłębszej warstwie naskórka ) i jest gromadzona w postaci ziarenek w pęcherzykach zwanych melanosomami. Pod wpływem jednego z bodźców czynnika wewnętrznego ( jak skłonności genetyczne, hormony ) lub czynnika zewnętrznego ( np. promienie UV ), melanosomy z melaniną pękają i pigment zostaje uwolniony do komórki. W wyniku procesu odnowy komórkowej, komórki z melaniną stopniowo wędrują na powierzchnię naskórka wypychane przez kolejne grupy nowo powstałych komórek. Gdy dotrą do zewnętrznej warstwy naskórka tzw. warstwy rogowej, obumierają i ulegają stałemu, stopniowemu i niewidocznemu dla oka procesowi złuszczania.

Jeden melanocyt utrzymuje połączenie z 36 keranocytami tworząc naskórkową jednostkę melanocytową .

Proces melanogenezy podlega regulacji przez czynniki genetyczne i hormonalne.

Może on zostać zmieniony pod wpływem różnych czynników.

Zaburzenia barwnikowe skóry mogą dotyczyć:

  • kształtowania melanosomów w melanocytach
  • wytwarzania melaniny w melanosomach
  • penetracji melanosomów, melaniny do keratynocytów

Zaburzenia barwnikowe skóry mogą dotyczyć zaburzenia jakości i ilości melaniny – hypermelanosis i hypomelanosis.

Mogą być ograniczone i rozsiane, a w zależności od czasu wystąpienia: wrodzone i nabyte.

Przebarwienia na skórze dotykają ponad 90% osób rasy białej w wieku powyżej 50 lat. Dotyczy to wszystkich rodzajów skóry. Są to brązowawe plamy o różnej wielkości i nieregularnym kształcie, najczęściej zlokalizowane w okolicach ciała eksponowanych na słońce – na twarzy, dekolcie i na dłoniach.

Przebarwienia na skórze pojawiają się wtedy, kiedy mechanizmy pigmentacji są zaburzone, a dokładniej, kiedy następuje zwiększona produkcja melaniny.

Jeżeli melanina obecna jest w nadmiernych ilościach, nie jest już równo rozmieszczona na powierzchni skóry.

Gromadzi się tylko w niektórych miejscach, a to prowadzi do powstawania ciemniejszych plam – przebarwień.

W zależności od głębokości kumulacji melaniny dzielimy je na:

  • naskórkowe,
  • skórne,
  • mieszane.

Przyczyny powstawania przebarwień nie zostały do końca wyjaśnione. Z całą pewnością mają one związek z procesem starzenia się skóry, oraz z ekspozycją na promieniowanie UV. Dodatkowymi czynnikami predysponującymi do przebarwień są:

  • płeć żeńska
  • miejscowe stany zapalne ( np. przebarwienia potrądzikowe)
  • zaburzenia hormonalne
  • ciąża (ostuda, melasma )
  • menopauza
  • zażywanie leków (hormonalne środki antykoncepcyjne, tetracykliny, barbiturany, sulfonamidy, fenotiazyny) lub preparatów ziołowych o właściwościach fotouczulających
  • stosowanie perfum na odsłonięte obszary skóry
  • niektóre choroby ogólnoustrojowe
  • zaburzenia endokrynologiczne (np. choroby tarczycy, jajników)
  • niektóre leki
  • choroby ogólnoustrojowe ( np. porfirie, choroby wątroby )
  • dieta

Do najczęściej spotykanych przebarwień zaliczamy:

  • piegi – plamki wielkości 2- 5mm, złociste, ciemnobrązowe. Na ogół pojawiają się w dzieciństwie, ciemnieją pod wpływem promieniowania UV, stąd są mniej widoczne zimą.
  • plamy soczewicowate– są większe od piegów, ciemniejsze i bardziej owalne. Występują na skórze od dzieciństwa w każdym miejscu na ciele. Nie są związane z nasłonecznieniem.
  • plamy soczewicowate starcze– zmiany występują na odsłoniętych częściach ciała po przewlekłej ekspozycji słonecznej. Mają średnicę od kilku mm do kilku centymetrów. Brzeg ich jest często nieregularny, mają ciemnobrązowe zabarwienie. Nie mają tendencji do samoistnego ustępowania, nie ulegają wpływom nasłonecznienia.
  • ostuda– przebarwienia zależne hormonalnie, stąd częste występowanie w ciąży, u osób przyjmujących doustną antykoncepcję, schorzeniach endokrynologicznych. Pojawiają się po ekspozycji na promieniowanie UV, występują wieloogniskowo.
  • przebarwienia pozapalne– częściej dotyczą osób o ciemnej karnacji Obszar przebarwienia jest ograniczony do miejsc wcześniej zmienionych zapalnie lub uszkodzonych. Zmiany utrzymują się bardzo długo, czasami przez lata. Mogą wystąpić w przebiegu trądziku, łuszczycy, atopowego zapalnia skóry, liszaja i innych dermatoz.
  • przebarwienia po odczynach fototoksycznych– wiążą się z przyjmowaniem leków i preparatów roślinnych o działaniu światłouczulającym.

Leczenie przebarwień:

Proces usuwania przebarwień jest trudny i długotrwały. Wymaga od pacjenta zdyscyplinowania i stosowania filtrów UV.

W leczeniu przebarwień do dyspozycji mamy wiele różnych metod – wyboru najbardziej skutecznej w danym wypadku dokonuje lekarz podczas konsultacji.

Leczenie przebarwień obejmuje:

  • leczenie zaburzeń ogólnych (choroby metaboliczne, endokrynologiczne)
  • leczenie zewnętrzne do którego należą:
  • fotoprotekcja
  • preparaty odbarwiające
  • peelingi chemiczne
  • mikrodermabrazja mechaniczna
  • zabiegi laserowe
  • krioterapia
  • kamuflaż

W preparatach zewnętrznych wykorzystywane są następujące substancje:

  • hydrochinon
  • kwas witaminy A
  • kwas azelainowy
  • alfa i beta hydroksykwasy
  • pochodne witaminy C
  • arbutyna
  • kwas fitowy
  • kwas kojowy

Najlepsze efekty uzyskujemy stosując terapię skojarzoną.

Leczenie kontynuuje się w domu przez stosowanie odpowiednich preparatów – kosmetyków wybielających.

Należy pamiętać o profilaktyce przebarwień:

  • unikanie solariów
  • unikanie słońca między godziną 11.00 a 16.00.
  • ochrona skóry ubraniem oraz stosowanie filtrów przeciwsłonecznych o wysokim numerze fotoprotekcji
  • stosowanie okularów przeciwsłonecznych
  • dbanie o odpowiedni poziom nawodnienia organizmu
  • stosowanie środka nawilżającego na partie ciała regularnie wystawiane na działanie słońca
  • używanie produktów do oczyszczania i pielęgnacji odpowiednich do rodzaju skóry
  • stosowanie zrównoważoną i urozmaiconej diety.
  • unikanie palenia.

STARZENIE SIĘ UST I OKOLICY UST

ustaGenetycznie zakodowane cechy wargi górnej i dolnej, czerwieni wargowej, uzębienia, okolicy żuchwowej mają wpływ na proces starzenia się i wyglądu 1/3 dolnej twarzy.

Starzenie się tej okolicy może przebiegać szybciej z uwagi na specyficzną budowę naszych ust, oraz z powodu naszych nawyków, nałogów.

Czerwień wargowa pokryta jest cienkim nabłonkiem, przez który prześwitują naczynia krwionośne. Jest delikatna, pozbawiona gruczołów potowych, z dużą ilością receptorów, które reagują na ból, dotyk, zmiany temperatury.

Usta nie posiadają, tak jak skóra, dostatecznej naturalnej warstwy ochronnej (mało gruczołów łojowych), zabezpieczającej je przed utratą wody i promieniowaniem UV.

Nasza mimika: ruchy warg, grymasy, uśmiechy, każdego dnia utrwalają zmarszczki i bruzdy.

Przyczyny i czynniki wpływające na starzenia się ust i okolicy ust:

  • starzenie chronologiczne
  • wahania ciężaru ciała
  • mała ilość gruczołów łojowych
  • stała ekspozycja na czynniki zewnętrzne (promieniowanie UV, zmiany temperatury)
  • mimika – grymasy, zaciskanie, zagryzanie warg
  • podpieranie rękoma kącików ust
  • palenie tytoniu
  • ubytki w uzębieniu (pogłębienie linii smutku)

Starzenie się ust przebiega w ściśle określonej kolejności.

W wyniku starzenia czerwień wargowa staje się coraz bardziej sucha. Odwodnienie pociąga za sobą utratę objętości i jędrności. W miarę nasilania się tego procesu wargi tracą kolor, a brzegi ust ulegają zwiotczeniu, co z kolei prowadzi do promieniście układających się zmarszczek wokół ust, nazywanych „zmarszczkami palacza”.

W wyniku procesu starzenia się dochodzi do następujących zmian w obrębie warg i okolic otaczających usta:

  • zanik granicy skóry-czerwień wargowa
  • zmniejszenie objętości czerwieni wargowej
  • zmniejszenie objętości tkanki podskórnej i mięśni
  • zmarszczki promieniste wokół ust ( tzw. zmarszczki palacza)
  • pogłębienie bruzd nosowo-wargowych
  • zanik rynienki wargowej(filtrum)
  • zmiany w obrębie kącika ust ( opadanie kącika)

W celu odmłodzenia ust, oraz okolicy wykonywane są następujące zabiegi:

  • zabiegi stymulujące iniekcyjne
  • zabiegi fotostymulujące
  • zabiegi złuszczające
  • zabiegi laserowe
  • zabiegi z zastosowaniem toksyny botulinowej
  • zabiegi z zastosowaniem kwasu hialuronowego

Ponieważ woda jest niezbędna do utrzymania jędrności skóry, a kwas hialuronowy jest najsilniejszą obecnie dostępną substancją nawilżającą, stosowanie go do zabiegów korekty warg jest powszechne.

Niezmiernie ważne jest przestrzeganie higieny kosmetycznej (pielęgnacyjnej ) i dietetycznej.

Podstawą pielęgnacji warg jest nawilżanie, natłuszczanie warg, ochrona przed promieniowaniem UV i niesprzyjającymi czynnikami atmosferycznymi.

ZMARSZCZKI

facial-4064284_1920Człowiek jest genetycznie zaprogramowany na starzenie się i jest to proces nieunikniony. Prędkość i przebieg starzenia się zależą od czynników wewnątrz i zewnątrzpochodnych:

          • czynnik wenątrzpochodny: związany jest z „zegarem biologicznym” i predyspozycjami genetycznymi. Nie mamy na niego wpływu i tym samym nie mamy wpływu na szybkość starzenia się.
          • czynnik zewnatrzpochodny: zależny jest od wpływu czynników środowiskowych, przede wszystkim słońca (promieniowania UV) oraz zanieczyszczeń.

Istnieje kilka teorii tłumaczących mechanizm procesu starzenia. Jedna grupa teorii jest związana z mechanizmami genetycznego starzenia skóry, druga ze starzeniem związanym z działaniem różnych czynników uszkadzających.

Różne mechanizmy mogą się na siebie nakładać. W komórkach ulegających mitozie mogą przeważać czynniki genetyczne, a w komórkach postmitotycznych czynniki uszkadzające.

Najbardziej popularne teorie starzenia się to:

  • Teoria genów starzenia
  • Teoria mutacji
  • Teoria starzenia komórki
  • Teoria związana ze wzmożoną ekspresją genów supresorowych i inwolucją genów promujących proliferację tj. onkogenów
  • Teoria telomerowa
  • Teoria związana z apoptozą
  • Teoria zaburzenia funkcji komórek
  • Teoria stresu oksydacyjnego – Teoria błędu
  • Teoria nie enzymatycznej glikozylacji białek

Starzenie się skóry charakteryzuje się:

  • osłabieniem mechanizmów obronnych
  • spowolnieniem naturalnej odnowy tkankowej
  • wolniejszą regeneracją uszkodzeń
  • zakłóceniem procesów regulacyjnych
  • trwałymi zmianami morfologicznymi
  • zwiotczeniami
  • obniżenie elastyczności
  • wysuszenie
  • zmarszczki
  • zaburzenia pigmentacji – przebarwienia
  • zmiana kolorytu
  • zmniejszenie grubości naskórka poszerzenie naczyń krwionośnych

Starzenie się skóry podobnie jak całego organizmu przebiega dwutorowo jako proces zewnątrz i wewnątrzpochodny.

Obraz kliniczny zmian starzenia skóry pod wpływem promieniowania słonecznego i starzenia wewnątrzpochodnego ściśle się ze sobą wiąże i decyduje o pełnym obrazie starzejącej skóry. Oba procesy mogą powodować zupełnie odwrotne zjawiska w skórze, a ich wypadkowa jest czasem nazywana prawdziwym starzeniem skóry – true aging.

Obraz kliniczny “słonecznego” starzenia skóry to między innymi:

  • pogrubienie skóry,
  • bruzdy i głębokie zmarszczki,
  • odbarwienia, przebarwienia,
  • chropowatość skóry,
  • pojawienie się zmian przednowotworowych i nowotworów.

Obraz kliniczny starzenia genetycznego to między innymi :

  • zmniejszenie grubości naskórka,
  • wiotkość skóry,
  • utrata elastyczności,
  • sieć delikatnych zmarszczek.

Przyczyny starzenia się skóry w sposób chronologiczny (naturalny)- wewnątrzpochodny:

Najważniejszą przyczyną starzenia się skóry w sposób chronologiczny, są zmiany hormonalne, związane z poziomem estrogenów i testosteronu w organizmie.

O tempie starzenia się skóry decydują również uwarunkowania genetyczne. Na nie niestety nie mamy wpływu.

Przyczyny przyspieszonego starzenia się skóry- starzenie zewnątrzpochodne:

Głównymi przyczynami przyspieszonego starzenia się skóry są:

  • promieniowanie ultrafioletowe,
  • stresujący tryb życia,
  • palenie papierosów,
  • klimatyzacja,
  • przebywanie w zadymionych pomieszczeniach,
  • niewłaściwy sposób odżywiania,
  • krótkie przebywanie na świeżym powietrzu,
  • brak wysiłku fizycznego.

Wszystkie te czynniki stymulują powstawanie w organizmie wolnych rodników. Wolne rodniki prowadzą do uszkodzeń w obrębie materiału genetycznego DNA komórek naskórka i skóry właściwej, niszczą białka takie jak elastyna i kolagen. Przyczyniają się w ten sposób do powstania zmarszczek, zmniejszenia elastyczności i gęstości skóry.

Według niektórych autorów w określonych warunkach klimatycznych, czynniki środowiskowe mogą być odpowiedzialne aż za 80% zmian obserwowanych w przebiegu starzenia skóry do 45 -50 r. ż.

W ostatnich latach obserwuje się nasilenie procesu starzenia słonecznego (photoaging), związanego z częstymi ekspozycjami na intensywne promieniowanie słoneczne i korzystanie z solariów.

Mechanizm starzenia wewnątrzpochodnego skóry:

W młodej skórze procesy rozkładu i regeneracji są w równowadze.

W skórze dojrzałej natomiast:

  • zaczynają dominować procesy destrukcyjne
  • następuje ogólne osłabienie zdolności do zachowywania równowagi
  • komórki żyją krócej
  • obserwuje się spowolnienie procesów odnowy
  • ogólne osłabienie aktywności fizjologicznej
  • uszkodzenia układów regenerujących
  • rozregulowanie procesów wzrostu i odnowy tkankowej

Mechanizm starzenia zewnątrzpochodnego skóry to:

  • uszkodzenia struktur fizjologicznych : tkanek, enzymów, układów regulujących kwasów nukleinowych

Skutki fizjologiczne :

  • uszkodzenia układów regenerujących
  • rozregulowanie procesów wzrostu i odnowy tkankowej
  • mutacje

W obrazie starzenia wewnątrzpochodnego przeważają procesy zanikowe, podczas gdy starzenie zewnątrzpochodne charakteryzuje się przewagą procesów przerostowych.

W czasie starzenia chronologicznego (wewnątrzpochodnego) dochodzi do zmian zanikowych we wszystkich trzech warstwach skóry:

  1. Objawy i konsekwencje starzenia się w naskórku:
  • dochodzi do zaniku warstwy podstawnej i kolczystej, zwanych również warstwą Malpighiego, co prowadzi do wydłużenia cyklu powstawania nowych komórek
  • wskutek dezorganizacji warstwy podstawnej, naskórek staje się przesuszony, łuszczący i wyraźnie cieńszy
  • ograniczona zostaje produkcja naturalnego czynnika nawilżającego NMF (natural moisturising factor), zawartego w keratynocytach
  • w warstwie podstawnej naskórka, dochodzi do zmniejszenia ilości melanocytów ( komórek barwnikowych ) – komórki barwnikowe mają jednak zwiększoną tendencję do gromadzenia się, czego wynikiem jest pojawienie się skupisk plam barwnikowych, zwanych plamami starczymi
  • warstwa rogowa nadmiernie się łuszczy – cement międzykomórkowy ulega osłabieniu, ponieważ warstwa ochronna na powierzchni skóry, tzw. film wodno-tłuszczowy, zanika – spowolnieniu ulega synteza lipidów
  • naskórek staje się cienki i odwodniony – dochodzi do nierównomiernego rozkładu melaniny i powstawania przebarwień – maleje liczba komórek Langerhansa (biorących udział w naskórkowych procesach immunologicznych), maleją właściwości ochronne skóry – w spojeniu skóry właściwej z naskórkiem komórki ulegają spłaszczeniu, co spowalnia wymianę substancji odżywczych, zmniejsza przyleganie skóry właściwej i naskórka -pojawiają się bruzdy i zmarszczki
  1. Objawy starzenia w skórze właściwej:
  • włókna warstwy brodawkowatej na styku naskórka i skóry właściwej zostają zniszczone, następuje spłaszczenie tej warstwy
  • spada produkcja fibroblastów, które zaczynają produkować elastazę i kolagenazę, enzymy niszczące włókna elastyny i kolagenu
  • włókna kolagenu stają się sztywniejsze, twarde i pofałdowane – składniki macierzy pozakomórkowej (glikoaminoglikany, w tym kwas hialuronowy) ulegają glikacji, czyli reakcji między cząsteczkami cukrów a cząsteczkami protein, efektem jest sztywnienie tkanki łącznej;
  • wymiana międzykomórkowa ulega spowolnieniu
  • zanikają przydatki skóry (paznokcie, korzenie włosów, gruczoły skórne ) i receptory czucia
  • skóra traci elastyczność i jędrność, jest głęboko odwodniona; zmarszczki stają się coraz bardziej widoczne, rysy twarzy wiotczeją
  1. Objawy starzenia w tkance podskórnej:
  • mamy do czynienia zarówno ze zmianami typu rozrostu jak i zaniku tkanki podskórnej,
  • zmniejsza się metabolizm komórkowy,
  • zmniejsza się aktywność adipocytów (komórek tłuszczowych).

Obserwuje się następujące zmiany w układzie naczyniowym skóry:

  • dochodzi do spadku unaczynienia skóry szczególnie w warstwie brodawkowatej
  • zmniejsza się przepływ krwi i tym samym następuje zmniejszenie wymiany składników odżywczych, zaburzenie termoregulacji, obniżenie ciepłoty skóry
  • naczynia stają się coraz bardziej kruche i wrażliwe- efektem jest rumień i liczne teleangiektazje

Objawy kliniczne to:

  • cienki naskórek
  • skóra odwodniona, blada, sucha , szorstka, często swędząca
  • mała elastyczność, sprężystość skóry
  • plamy barwnikowe
  • spadek wydzielania łoju i potu
  • zaburzenia termoregulacji- (skóra chłodna)

Przedwczesne starzenie się skóry (zewnątrzpochodne):

W procesie przedwczesnego starzenia się skóry zmiany dotyczą najbardziej tkanki łącznej. Zmniejsza się ilość kolagenu i elastyny, wskutek nieprawidłowej aktywności fibroblastów – komórek odpowiedzialnych za ich tworzenie. Kolagen ulega zwyrodnieniu. Dochodzi do nagromadzenia się substancji podobnej do elastyny, lecz bez jej właściwości elastycznych.

Promieniowanie ultrafioletowe prowadzi do wielu zmian degeneracyjnych w skórze takich jak:

  • nadmierne wytwarzanie pigmentu – opalenizna jest reakcją obronną skóry na promieniowanie UV – wyzwala reakcje rumieniowe, poszerzanie się naczyń krwionośnych – inicjuje procesy zapalne – inicjuje powstawanie przebarwień – zwiększa ryzyko powstania nowotworów w skórze – powoduje zmiany w obrębie gruczołów łojowych, które ulegają przerostowi, wytwarzając cysty i brodawki łojotokowe o nierównej, brodawkowatej i rogowaciejącej powierzchni
  • wpływa na jej odwodnienie i wysuszenie skóry – naskórek ulega pogrubieniu, dochodzi do odwodnienia – skóra staje się szorstka, łuszczy się – pojawiają się głębokie zmarszczki i bruzdy

Zmarszczki stanowią najbardziej widoczny objaw starzenia się skóry.

Powstawanie zmarszczek zależne jest od ogólnego stanu zdrowia, oddziaływania hormonów, czynników genetycznych, trybu życia, sposobu odżywiania, mimiki, a także od wpływów zewnętrznych. Szczególnie destrukcyjny wpływ na skórę ma ekspozycja na promienie słoneczne, a także korzystanie z solarium oraz palenie tytoniu.

Rodzaje zmarszczek

Wyróżniamy kilka typów zmarszczek:

  • Zmarszczki płodowe: występują przeważnie na szyi i przebiegają poprzecznie. Występują od urodzenia i nie mamy na nie wpływu.
  • Bruzdy ruchome– występują na dłoniach i stopach. Powstają przez zapadanie się skóry w zagłębienia uwarunkowane budową anatomiczną ciała i w dużym stopniu zależą od wytrzymałości tkanki podskórnej.
  •  Zmarszczki suche- powstają w wyniku odwodnienia i wysuszenia warstwy rogowej naskórka.
  • Zmarszczki starcze– powstają na skutek zmian w strukturze włókien łącznotkankowych, tkance podskórnej oraz resorpcji kości. Na powstawanie starczych zmarszczek duży wpływ mają czynniki dziedziczne.
  • Zmarszczki mimiczne powstają w wyniku skurczów mięśni, których przyczepy bezpośrednio znajdują się w skórze. Każdego dnia mięśnie twarzy wykonując ruchy, powodują zmiany napięcia skóry, a to generuje powstawanie linii i zmarszczek. Do zmarszczek mimicznych zaliczamy kurze łapki wokół oczu, zmarszczki czoła poziomie , między brwiowe. Na zmarszczki mimiczne mamy ograniczony wpływ. Ich przebieg i wygląd są dziedziczne.

W zależności od głównych mechanizmów biorących udział w ich powstawaniu, zmarszczki dzielimy na:

  • mimiczne- powstające wyniku skurczów mięśni twarzy
  • grawitacyjne- pojawiające się na skutek wiotczenia skóry w procesie starzenia
  • posłoneczne- spowodowanie działaniem promieniowania UV
  • senne- wynikające z powodu ułożenia skóry podczas snu

Zmarszczki, bruzdy pojawiają się w określonej kolejności:

– 30 – lat: nadmiar skóry powiek górnych powoduje opadanie powiek górnych, zaznaczenie „kurzych łapek” w bocznych kątach oka

– 40 – lat: wyraźnie zaznaczone fałdy nosowo – wargowe ( bruzdy od skrzydełka nosa do kącika ust), poprzeczne zmarszczki czoła i zmarszczki pionowe między brwiowe ( zmarszczki lwie )

– 50 – lat: opadanie końca nosa, mniej wyraźnie zaznaczona linia żuchwy; zmarszczki szyi spowodowane widocznymi pasmami mięśnia szerokiego szyi, opadanie bocznych części policzków i tworzenie się tzw. chomików

– 60 – lat, 70 – lat: dalsze ścieńczenie skóry oraz zanik tkanki podskórnej, przyczyniający się do pogłębiania zmarszczek i wiotkości skóry.

Działanie profilaktyczne są najlepszą strategią opóźnienia procesów starzenia w skórze i w całym organizmie.

Najważniejsze z nich to:

  • unikanie promieniowania ultrafioletowego
  • unikanie tytoniu
  • unikanie zanieczyszczeń
  • używanie filtrów ochronnych przeciwsłonecznych o wysokim numerze fotoprotekcji
  • stosowanie kosmetyków zawierających antyoksydanty, retinoidy i inne substancje aktywne
  • zbilansowana dieta
  • suplementacja przeciwutleniaczowa

Medycyna estetyczna dysponuje szeregiem skutecznych zabiegów pozwalających spłycić lub całkowicie usunąć zmarszczki, oraz przywrócić niekorzystne procesy zachodzące przy użyciu różnych technik niechirurgicznych:

  • peelingi chemiczne
  • peelingi mechaniczne- mikrodermabrazja
  • wypełnianie zmarszczek kwasem hialuronowym
  • ostrzykiwanie toksyną botulinową (botox)
  • mezoterapia
  • metody nieablacyjne: laserowe i nielaserowe
  • metody ablacyjne- laserowe

 

NADPOTLIWOŚĆ RĄK, PACH, STÓP

hand-1502242_1920

Fizjopatologia pocenia:

Wyróżniamy dwa typy gruczołów potowych ekrynowe i apokrynowe:

          • gruczoły ekrynowe- znajdują się na całej powierzchni ciała, mają znaczenie termoregulujące. Unerwione są przez włókna sympatyczne typu cholinergicznego. Występują: na plecach, klatce piersiowej, brzuchu, skórze głowy, dłoniach, pachach, stopach i twarzy.
  • gruczoły apokrynowe- nie mają funkcji termoregulującej, unerwione są przez włókna sympatyczne typu adrenergicznego. Prawie wyłącznie występują w okolicy pach, oraz okolicy okołoodbytniczej, brodawek, narządów płciowych. Ich funkcja nie jest dokładnie poznana . Odpowiedzialne są za wydzielanie feromonów.

Za prawidłowe, fizjologiczne wydzielanie potu uważa się ilość nie przekraczającą 0, 5 l potu dziennie.

Czynniki wpływające na wydzielanie potu: –

  • wiek
  • płeć
  • stres
  • odżywianie
  • pora dnia

Zwiększone wydzielanie potu wywołane jest przez następujące czynniki:

  • ćwiczenia fizyczne
  • ciepło lub zimno
  • alkohol, kawa lub herbata, palenie tytoniu
  • ostre przyprawy
  • stres, lęk lub silne emocje

Hyperhydroza tym terminem medycznym określa się zaburzenie ilościowe wydzielania potu zlokalizowane, pod pachami, na stopach i dłoniach, czasami na skórze owłosionej głowy i na twarzy.

Jest to schorzenie chroniczne, pojawiające się głównie po okresie dojrzewania, znacznie utrudniająca normalne funkcjonowanie. Osoby z nadpotliwością wydzielają znacznie większą ilość potu niż jest potrzebna do utrzymania prawidłowej temperatury ciała.

Nie wiadomo, jakie są przyczyny nadmiernej potliwości, być może pewien wpływ na występowanie tego zaburzenia mają czynniki genetyczne.

Ocenia się, że nawet 1%- 3% populacji cierpi na jedną z odmian tego zaburzenia. Dolegliwości zwykle pojawiają się w drugiej lub w trzeciej dekadzie życia.

W Polsce nadpotliwość nie jest uznawana za chorobę.

Nadpotliwość jest związana z umiejscowioną lub uogólnioną nadczynnością gruczołów ekrynowych. Nie stwierdza się zmian w samych gruczołach. Zaburzenie aktywności gruczołów spowodowane jest prawdopodobnie na skutek nieprawidłowej czynności układu nerwowego autonomicznego.

Wyróżniamy trzy odmiany nadmiernego pocenia się:

  • pocenie pierwotne (emocjonalne)
  • pocenie wtórne (objawowe)
  • nadmierne pocenie smakowe

Pocenie pierwotne – stanowi około 90 przypadków. Często występuje rodzinnie. Rozpoczyna się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Dotyczy głównie pach, dłoni, stóp, w mniejszym stopniu twarzy i pachwin. Pojawia się pod wpływem silnych emocji. Objawy nasilają się latem . Może mieć charakter napadowy.

Pocenie wtórne (objawowe) – występuje w przebiegu innych chorób takich jak:

  • choroby układu nerwowego (np. Choroba Parkinsona)
  • zaburzenia endokrynologicznych (nadczynność tarczycy, choroby przysadki mózgowej)
  • stany przebiegające ze wzmożonym wydzielaniem katecholamin
  • gruźlica
  • malaria
  • zakażenia wirusem HIV
  • menopauza
  • otyłość
  • niektóre nowotwory
  • zaburzenia naczyniowe (np. Choroba Raynauda)
  • przyjmowanie niektórych leków
  • zatrucia środkami ochrony roślin

Nadmierne pocenie smakowe – pojawia się po spożyciu gorących potraw, używek. Nadmiernemu poceniu się, towarzyszy rumień. Dotyczy twarzy w okolicach nosa, czoła, policzków, wargi górnej. Może wystąpić w przebiegu cukrzycy. Występuje również jako powikłanie po zabiegach chirurgicznych w okolicy przyusznej.

Uwzględniając czynność gruczołów potowych wyróżniamy również:

  • nadpotliwość ogniskową– obszar skóry objęty nadmiernym poceniem nie przekracza 100 cm²
  • nadpotliwość uogólnioną– obszar skóry objęty nadmiernym poceniem przekracza 100 cm²

Leczenie nadmiernego pocenia się:

Jest bardzo trudne. Można je podzielić na leczenie miejscowe, ogólne , chirurgiczne, leczenie toksyną botulinową.

Leczenie miejscowe obejmuje:

  • stosowanie zawiesin zawierających taninę, formalinę, kwas borny, kwas salicylowy, tlenek glinu
  • antyperspiranty
  • jonoforeza

Leczenie ogólne obejmuje stosowanie między innymi takich leków jak:

  • leki antycholinergiczne
  • leki uspakajające
  • leki z grupy beta-blokerów

Leczenie chirurgiczne obejmuje:

  • usuniecie gruczołów potowych
  • sympatektomię
  • wycięcie skóry
  • laserowe usunięcie gruczołów potowych

Leczenie z wykorzystanie toksyny botulinowej:

Do leczenia nadmiernego pocenia się wykorzystywana jest toksyna typu A.

Toksyna nie działa przyczynowo, ale skutecznie usuwa objawy nadmiernego pocenia się, poprzez blokowanie unerwienia współczulnego gruczołów potowych.

Przed wykonaniem zabiegu wykonuje się test Minora który umożliwia zidentyfikowanie miejsc, w których wydzielanie potu jest największe.

Efekt, w postaci zablokowania wydzielania potu, jest widoczny w okresie 5-14 dni po podaniu leku.

Blokada zakończeń nerwowych pod wpływem toksyny botulinowej utrzymuje się przynajmniej kilkanaście tygodni.

Kolejna sesja leczenia może być przeprowadzona po wygaśnięciu rezultatu poprzedniej.

REJESTRACJA

PONIEDZIAŁEK- 10:00-18:00
WTOREK- 10:00-18:00
ŚRODA- 10:00-18:00
CZWARTEK- 10:00-18:00
PIĄTEK- 10:00-18:00

telefon: 61 639 50 75 lub
+48 784 674 835
e-mail: medicest@wp.pl

OFERTY PROMOCYJNE

- PAKIETY ZABIEGOWE

- TWOJE URODZINY W MEDICEST - ODBIERZ ZNIŻKĘ NA ZABIEG!

- ZAPROŚ ZNAJOMEGO I ODBIERZ 100 ZŁ ZNIŻKI!

- 10 % RABATU NA ZABIEGI DLA FACEBOOKOWICZÓW!

SZCZEGÓŁY W AKTUALNOŚCIACH.
ZAPRASZAMY!

NOWE ZABIEGI i PREPARATY

- PROFHILO

- REVERSE PEEL

- V CARBON SYSTEM

- PROSTROLANE INNER-B

Szczegóły w zakładce ZABIEGI I AKTUALNOŚCI!

ZAPRASZAMY!

FACEBOOK